u ömrüm boyunca ruhum yalnız öldükdən sonramı rahatlıq tapacaqdı? Nəhayət, bədənimi didikləyən paltarlardan yaxa qurtarıb ilıq suyun altına girdim.

O qədər gücsüz düşmüşdüm ki. Bu gün gördüyüm o mənzərə...Mələklə gördüklərimi həzm etməmiş, birdə üstünə bu gəldi. Gülürdü...Mənə bütün əsəbini qusarkən başqasına gülürdü! Hirslə əlimi duş kabinasına çırpdım. Niyə axı? Həyat mənə qarşı nə vaxt ədalətli olacaqdı?!

Duşdan çıxdıqdan sonra üzərimə gecə paltarımı keçirib, saçımı dəsmalla bağladım. Beynimi gəmirən suallara cavab tapa bilməsəm də su biraz daha olsun rahatlatmışdı məni.

Evin səssizliyi pozan cingiltili zəng səsi ilə otaqdan çıxıb qapıya doğru irəlilədim. Yəqin ki, Nərmin idi. Yolda olarkən ona mesaj atıb, bizə gəlməsini xahiş etmişdim. Həm yalnız qalmazdım, həm də qarmaqarışıq duyğularıma birlikdə aydınlıq gətirərdik.

"Susi" - qapını açan kimi qollarını boynuma doladı. Boğulacaqdım!

"Burax!" - cılız qollarından tutub arxaya itələdim.

"Bir gün sənin əlində öləcəm!" - dedim yalançı əsəblə. Gülümsədi.

"Təki ölümün mənim əllərimdən olsun, gözəlim" - qürurla dillənib gözlərini süzdü. Ah, dəli qız!

"Gəl keç" - kənara çəkilib içəri girməsi üçün yol açdım. Ayaqqabılarını həmişəki kimi necə gəldi çıxarıb qonaq otağına keçdi. Sözün əsl mənasında özünü divana tulladı. Ayaqlarını dəyirmi masaya uzadıb əllərini qarnında qovuşdurdu.

"Ohh, rahatlıq kimisi yoxdu" - yanında əyləşib bardaş qurdum. Bu qızın enerjisindən biraz məndə olsaydı...

"Rahatlığı saxla, sənə deyəcəklərim var" - cılız çıxan səsimə qarşı anındaca gözlərini mənə çevirdi.

"Nəsə olub?" - ayaqlarını masadan endirib yerində dikəldi. Bu sualı mənə nə qədər verirdilər...

"Bu gün" - udqundum - "restoranda Ayazla Laləni gördüm". Eyni şeylər yenidən beynimə dolduqca əsəblərim gərilirdi. Sual dolu baxışlarını gözlərimə dikdi.

"Birlikdə yemək yeyirdilər". Yenə eyni tərzdə baxırdı. Anlamadı məni, deyəsən!

"Lalə, Ayazın əlindən tutdu" - sözləri tək-tək vurğuladım.

"Ee, nolsun