ki?" - çiyinlərini çəkdi.

"Əlindən tutdu deyirəm!". Artıq əsəbiləşirdim!

"Nə var ki, burda. Yəqin, görüşürlər". Elə adi bir şeymiş kimi demişdi ki...

"Ayaz deyirəm! Laləylə deyirəm!" - anlamış kimi qaşları havalandı. Ohh, axır ki!

"Sən qısqandın?!". Nə?! Cəld başımı iki yana salladım.

"Yox! yox! Elə bir şey yoxdu!". Ola bilməzdi! Dodaqlarına bic gülümsəmə qondu.

"Suay, inkar etmə" - əlimi əlləri arasına qaldı.

"Yoxsa..." - eyham dolu baxırdı - "sən ona aşiqsən?". Nə danışırdı belə?! Əlimi çəkib geri getdim.

"Dediklərini eşidirsən heç?! Elə bir şey yoxdu! Həm, o buz dağının nəyinə aşiq olacam?!" - dodaqları yana doğru qıvrıldı.

"Buz dağı olduğuna, gözəlim". Bu qız ciddiydi?! Hirslə ayağa qalxdım. Bu...bu ola bilməzdi!

"Suay, sakitləş" - ayağa qalxıb qarşıma keçdi.

"Sən nə dediyini bilmirsən!"

"Belə inkar etməklə heçnə dəyişməyəcək. Ağlını yox, qəlbini dinləsən başa düşəcəksən" - yanağıma sığal çəkdi. Paramparça olmuş qəlbimdən o qədər qorxudum ki! Ya o haqlı çıxsa? Yox, yox! İnsanı incidən birinə aşiq olmaq sadəcə bir axmaqlıqdı. Mən isə axmaq deyiləm!

"Həm, sən de görüm restorana kimlə getmişdin?" - yenidən divana əyləşdi.

"Sənanla" - eləcə dayandı. Yuxarı enib-qalxan ulğumundan udqunduğunu anladım. Nə oldu ki?

"Nə yaxşı" - səsi soyuq idi. Yoxsa? Həqiqətən, Sənana qarşı onda bir hiss var? Yanında əyləşdim.

"Sadəcə bir yemək idi". Sənanla aramızda bir şey olduğunu düşünməsini istəmirdim.

"İş yoldaşıyıq. Aramızda bundan artıq bir münasibət yoxdu" - geriyə söykənib qollarını qarşısında qovuşdurdu.

"Susi, bunları niyə mənə deyirsən ki?"

"Səncə?" - cəld iriləşmiş gözlərini mənə çevirdi.

"Yox, Suay, yox!" - başını iki yana salladı. İnkar etmək sırası indi onda idi.

"Nə yox?"

"Ağlından nə keçirdiyini bilirəm". Yaxşı, Nərmin xanım! Mən də onun kimi geriyə söykənib qollarımı qarşımda qovuşdurdum.

"Əslində, Sənan çox yaxşı oğlandı" - üzünü görmək üçün başımı azca yana əydim.

"Mədənidi, gülməlidi" -