Mən Suay, xəstəniz Təranə xanımın nəvəsi" - cəld özümü tanıtdım.

"Salam, Suay xanım. Yəqin ki, nənənizin səhhəti barədə məlumat almaq üçün zəng etmisiniz"

"Bəli, nənəm necədi?". Çox gərgin idim. Alacağım cavabdan elə çox qorxurdum ki.

"Vəziyyəti stabildi. Hələki əks təsir yoxdur, ancaq bunun belə davam edəcəyinə sizə söz verə bilmərəm" - səsi olduqca təmkinli idi. Nənəmin dirəndiyini görmək içimdə hiss olunacaq rahatlıq yaratdı. Liftdən enib qapıya yaxınlaşdım.

"Sizə güvənirəm" - deməyimlə qarşıdan gülüş səsi eşitdim. Nəsə yanlış bir söz demişdim?

"Mən öz vəzifəmi icra edirəm" - dedi yüksək təvazökarlıqla.

"Çox sağolun hər şey üçün. Bağışlayın, na-"

"Heç bir narahatçılığı yoxdu. Nə zaman istəsəniz çəkinmədən zəng edin". Həm savadlı, həm də mədəni. Kaş, hər insan belə olaydı.

Mətbəxə girmək istəyirdim ki anındaca ayaq saxladım. Aman Allah! Ətrafı par bürümüşdü. Cəld telefonu masaya qoyub qazı söndürdüm. İçində su qalmayan qəhvədanı əlimə alan kimi barmağımdan od çıxdı.

"Zibilə qalasan!". Göynəməyə görə tullanaraq yanan barmağımı suyun altına saldım. Hər şey də üst-üstə gəlirdi. İçəri nəfəs alınmayacaq dərəcəyə gəlmişdi artıq. Cəld pəncərəni açıb təmiz havanı ciyərlərimə çəkdim. Beynimə oksigenin getməsi ilə əsl gerçəyi xatırladım. Zibil! Telefonu söndürməmişdim.

Daha da gülünc vəziyyətə düşməmək üçün ağzımdan qaçmaqda olan söyüşü son anda saxladım. Geri qayıdıb telefonu qulağıma götürdüm. İlk qarşılaşdığım şey qulaqbatırıcı gülüş səsi oldu.

"Şeyy"

"Suay xanım, hər şey yaxşıdı?"

"Ü-üzr istəyirəm, telefonu söndürməyi unutmuşam" - sözləri güclə seçirdim. Afərin sənə, Suay!

"Mən də üçüncü dünya müharibəsi çıxdı deyə narahat olmuşdum" - deyib yenidən gülməyə başlayınca qeyri-ixtiyari mən də gülümsədim.

"İnanın mənə bu ondan da betər idi" - gur qəhqəhə atdı. Bu adam bayaqkı təvazökarlıqdan danışdığım insan idi?

* * *

İti addımlarla şirkətə daxil olub liftə tərəf irəliləməyə başladım.

"Suay, gözlə" - deyə tanış səs