s eşidincə ayaq saxlayıb arxaya çevrildim. Lalə mənə tərəf gəlirdi. İstər-istəməz yatağına uzanıb üstünü örtmüş əsəbim yenidən baş qaldırdı. Off! Dərindən nəfəs aldım. Onun bir günahı yox idi. Mənə yaxınlaşan kimi qollarını boynuma doladı.

"Darıxmışdım...Görüşə bilmirik haralardasan?" - geri çəkilib çiyinlərimdən tutdu.

"Mən də darıxmışam". Həqiqətən, darıxmışdım. Əgər dünən yaşananlar olmasaydı...

"Onda günorta yeməkdə birlikdəyik" - gülümsəməyə çalışdım. Gözlərimə gözlənti ilə baxırdı. Çarəsiz qalıb başımı təsdiqləyəcək tərzdə salladım.

"Razılaşdıq onda" - uzaqdan öpüş göndərib geri qayıtdı. Bu hərəkətinə qarşı gülümsədim. Axı, mənim onu günahlandırmağa haqqım yox idi. Hələ ortada bir günah belə yoxdusa. Əgər, həqiqətən, aralarında nəsə varsa, onda Ayazdan uzaq durmalı idim. Çünki...çünki hisslərim məni çox qorxudur.

Geriyə çevrilib liftin çağırma düyməsini basdım. Çox keçmədən liftin gəlməyi ilə içəri daxil oldum. Elə on-beşinci mərtəbənin düyməsini basacaqdım ki, ağlıma gələn düşüncəylə əl saxlamalı oldum. Layihə Ayazın otağında qalmışdı. Off! Getməlimiydim yenə həmin otağa? Oraya girəndə hər zaman nəsə baş verirdi.

Lİftdəki insanlar narazıçılıq dolu səs çıxarmağa başlayında, çarəsiz qalıb iyirmi-ikinci mərtəbənin düyməsini basdım.

Liftdən çıxan kimi əvvəlcə Mələyin yerində olub-olmadığına baxdım. Şükür, yox idi...Bu qız öz aləmində işlədiyini sanırdı?

Hər nəysə, Ayazın otağına yaxınlaşdım. Gərginlik dolu həyəcan yenə bədənimi əsir almışdı. Ürəyimdən qopan fəryadı vecimə almadan qapıya vurdum. İçəridən səs gəlmədiyi üçün bir daha vurdum. Yenə səs yox idi. Off! Girməlimiydim? Sadəcə, beş saniyəlik işim var idi. Layihəni götürüb çıxacaqdım.

Bu düşüncəylə qapını astaca itələyib başımı azca içəri saldım. Otaqda heç kimin olmadığından əmin olan kimi içəri daxil oldum. Özümü casus kimi hiss edirdim. Cəld masaya yaxınlaşdım. Boş idi. Axı dünən layihəni burda qoymuşdum.

Gözlərimi ətrafda gəzdirməyə başladım. Divanda uzanmış iri cüssəni