görüncə dilimi uddum sanki. Burada idi! Əvvəlcə tutulduğumu sansam da yatmış olduğunu anlayınca tutduğum nəfəsimi buraxdım. Bəxtim gətirmişdi. Səs çıxarmamağa diqqət edərək yavaşca ona doğru irəlilədim.

Qaşlarını çatmışdı. Sərt simasına heç bu qədər diqqət yetirməmişdim. Qara gözləri qapalı olsa da, öz ürkütücü vəziyyətindən bir şey itirməmişdi. Qara saçları dağılmış vəziyyətdəydi. Oyaq ikən keçilməz qala divarları olan bu adam, yatarkən elə aciz görünürdü ki...Dodaqlarını qabağa vermiş, sol tərəfi üstə uzanmışdı. Qeyri-ixtiyari gülümsədim. Bu dəqiqə yeni çıxmış saqqalına toxunmamaq üçün içimdə böyük savaş verirdim. Qollarını bədəninə dolamışdı. Üşüyürdü deyəsən. Kənardakı pencəyini əlimə alıb oyanmaması üçün asta hərəkətlə üzərinə örtməyə çalışdım. Bir an tərpənincə ürəyim ağzıma gəlsə də, pencəyini qucaqlayıb yenidən hərəkətsiz qaldı. Ah, Ayaz...Mənə qarşı belə sərt olmağının səbəbi nədi axı? Həqiqətən sənə aşiqmiyəm? Off! Başımı iki yana salladım. Onu saatlarla bu vəziyyətdə izləyə bilərdim. Ancaq oyandığı zaman məni burda görsə heç yaxşı şeylər olmayacaqdı.

Bu səbəbdən, asta hərəkətlə otağın küncündəki şkafa yaxınlaşdım. Layihəni götürüb getməli idim. Şkafın qapısını açıb içinə baxmağa başladım.

"Otağıma qırmızı köstəbək girib" - eyham dolu qalın səsi eşidincə qanım bədənimdə dondu. Bu gün həyat mən tərəfə gülməyəcəkdi,