eşidince ayaq saxlayıb arxaya çevrildim. Lale mene teref gelirdi. İster-istemez yatağına uzanıb üstünü örtmüş esebim yeniden baş qaldırdı. Off! Derinden nefes aldım. Onun bir günahı yox idi. Mene yaxınlaşan kimi qollarını boynuma doladı.

"Darıxmışdım...Görüşe bilmirik haralardasan?" - geri çekilib çiyinlerimden tutdu.

"Men de darıxmışam". Heqiqeten, darıxmışdım. Eger dünen yaşananlar olmasaydı...

"Onda günorta yemekde birlikdeyik" - gülümsemeye çalışdım. Gözlerime gözlenti ile baxırdı. Çaresiz qalıb başımı tesdiqleyecek terzde salladım.

"Razılaşdıq onda" - uzaqdan öpüş gönderib geri qayıtdı. Bu hereketine qarşı gülümsedim. Axı, menim onu günahlandırmağa haqqım yox idi. Hele ortada bir günah bele yoxdusa. Eger, heqiqeten, aralarında nese varsa, onda Ayazdan uzaq durmalı idim. Çünki...çünki hisslerim meni çox qorxudur.

Geriye çevrilib liftin çağırma düymesini basdım. Çox keçmeden liftin gelmeyi ile içeri daxil oldum. Ele on-beşinci mertebenin düymesini basacaqdım ki, ağlıma gelen düşünceyle el saxlamalı oldum. Layihe Ayazın otağında qalmışdı. Off! Getmelimiydim yene hemin otağa? Oraya girende her zaman nese baş verirdi.

Lİftdeki insanlar narazıçılıq dolu ses çıxarmağa başlayında, çaresiz qalıb iyirmi-ikinci mertebenin düymesini basdım.

Liftden çıxan kimi evvelce Meleyin yerinde olub-olmadığına baxdım. Şükür, yox idi...Bu qız öz aleminde işlediyini sanırdı?

Her neyse, Ayazın otağına yaxınlaşdım. Gerginlik dolu heyecan yene bedenimi esir almışdı. Üreyimden qopan feryadı vecime almadan qapıya vurdum. İçeriden ses gelmediyi üçün bir daha vurdum. Yene ses yox idi. Off! Girmelimiydim? Sadece, beş saniyelik işim var idi. Layiheni götürüb çıxacaqdım.

Bu düşünceyle qapını astaca iteleyib başımı azca içeri saldım. Otaqda heç kimin olmadığından emin olan kimi içeri daxil oldum. Özümü casus kimi hiss edirdim. Celd masaya yaxınlaşdım. Boş idi. Axı dünen layiheni burda qoymuşdum.

Gözlerimi etrafda gezdirmeye başladım. Divanda uzanmış iri cüsseni

<< 1 ... 5 6 [7] 8 >>