b başımı belinə dayadım. Bu dəqiqə düşdüyümüz yaxın vəziyyət vecimə belə deyildi. Sadəcə qorxurdum...

"Biraz yavaş, xahiş edirəm" - səsim o qədər cılız çıxmışdı ki, motordan çıxan qulaqbatırıcı səslə özüm belə güclə eşitmişdim. Ayaqlarım titrəyirdi.

"Ayaz, yavaş!" - çarəsizliklə qışqırdım. Bu qədər sürətli getmək nəyə lazım idi axı?! Ayazin istiliyi olmasa bu küləkdə çoxdan donmuşdum.

"Suay, qaldır başını" - nə danışırdı belə?!

"Yavaş, Ayaz! Qorxuram!" - qollarımı daha da belinə sıx doladım. Başım dönürdü.

"Qorxma güvən mənə!"

Güvənmək?! Ayaza?! Elə qorxurdum ki, bu sözünə gülməyi sonraya saxlamalı oldum.

"Qaldır, Suay!". Yavaşca başımı qaldırmağa çalışdım. İlahi, uçurduq sanki! Ətraf bulanıqlaşmış, film fraqmenti kimi gözlərimin önündən keçirdi. Qollarımı azca boşaldıb dikəlməyə çalışdım.

"Necədi?!"

"Bu...bu möhtəşəmdi!" - üzümə gic gülümsəmə qondu. Sanki, zamanı tezləşdirmişdik. Yol kənarındakı lampalardan saçan işiq şüası düz xətt əmələ gətirmişdi. Qolumun birini Ayaza sıx dolayıb digərini küləyin axıntısına buraxdım.

"Uçuramm!". Aman Allahım! Uçurdum...! İçimdən dəlicə qışqırmaq, bütün nifrətimi, kinimi, kədərimi qusmaq gəlirdi.

"Uçuram Ayazzzz!" - dəli kimi qəhqəhə atırdım. Qolumun altında sarsılan bədənindən onun da güldüyünü anlamışdım. Özümü bütün dünyanın hakimi kimi hiss edirdim. Bədənimi yalayıb keçən külək sanki bütün dərdlərimi özüylə aparırdı. Bu o qədər möhtəşəm idi ki...

* * *

Dəniz kənarında dayanan kimi yatdığım yuxudan istəmədən də olsa oyanmalı oldum. O qədər qışqırmışdım ki, səs tellərim sızıldayırdı. Sarsaq hərəkətlə motosikletdən endim. Ayaqlarım əsirdi. Üzümdəki gülümsəməni heç cürə silə bilmirdim. Həqiqətən, xoşbəxt idim.

Boynumdakı kəməri titrəyən əlimlə açamağa çalışdım, ancaq alınmadı. Bir daha cəht etdim. Yenə alınmadı!

"Off! Açıl!". Gözüm Ayaza sataşdı. Kaskı çıxarmış yan gülüşlə məni izləyirdi. Yenəmi pərt olmuşdum?!

"Şey..." - yumruğumu iki dəfə kaska vurmağımla boğuq səs çıxdı.