n ruhunu oxşayırdı. Hələ ay işığı altında parlayan ləpələri demirəm. Səhərə qədər bu mənzərəni izləyə bilərdim.

"Möcüzəvidi" - sahilə vuran ləpənin səsini basdıran Ayazın qalın səsinə qarşı gülümsədim.

"Heyrətamizdi" - təmiz havanı ciyərlərimə çəkdim. Ayaz kimi birinin belə yerə gəldiyini təsəvvür belə etməzdim. Onun yeri, ancaq qızıldan düzəldilmiş qablarda yemək verilən restoranlar ola bilərdi.
"İnanılmazdı"

"İnanılmaz olan nədi?". Bunu səsli demişdim?! Üzüm dənizə tərəf olsa da qaşlarını çatdığını hiss etdim. Ona tərəf çevrildim.

"Sizin belə yerlərə gəlməyiniz" - dodaqları yana doğru qıvrıldı.

"Bunun inanılmaz olduğumu düşünəcək qədər məni tanımırsan belə. Bax bu da sübutu". Səsi eyhamdan uzaq idi. Necə deyim...Səmimi idi sanki. İlk dəfə idi ki, məni alçaltmağa çalışmadan söhbət edirdi. Bu o qədər qəribədi ki...

"Mən sizi, sadəcə, sizin göstərdiyiniz qədər tanıyıram" - qaşlarını çatdı.

"Buz torbası kimi?" - səsi əylənir kimi çıxmışdı. Off! Hələ onu xatırlayırdı?! Üzümdə hiss etdiyim yanma hissi ilə havanın qaranlıq oduğuna şükür etdim.

"Çox, çox üzr istəyirəm. Yenə bu Əli başımı qatdı. Axırıma çıxacaq balam bu mənim" - Kamil dayı deyinərək bizə yaxınlaşdı. Ohh...Tam vaxtında! Hərəmizə qəzet kağızına bükülmüş çörək uzatdı.

"Kamil dayı, hər dəfə deyirəm danışım qulağını çəkim, qoymursan" - səsi sərt idi. Niyə əsəbləşdi ki? Bu Əli, artıq çox maraqlı gəlirdi mənə.

"Yox, bala, bilirəm sənin qulaq çəkməyini. Uşağa elə söz deyəssən ki, bir də görəcik ölkədən çıxıb gedib" - bu sözlərin üstünə ikisi də şən qəhqəhə atdı. Qulağıma dolan Ayazın qalın səsinə qarşı sanki, mədəmdən aşağı nəsə sürüşdü. Bu dəqiqə qarşımdakı başqa Ayaz idi. Buz baxışlı adam şirkətdə qalmışdı...

"Pahoo!" - Kamil dayı dizlərinə vurdu - "Ayran gətirməmişəm ki! Dayanın, ay bala yeməyin. Ayransız ləzzəti olmur, gətirirəm" - cəld yerindən götürülüb arabaya doğru qaçdı. İstər-istəməz gülümsədim. Allahım, bu adam çox şirin idi!

"Niyə yemirsən?"

"İçində nə var?"