- qaranlıqda içində nə olduğun görməmişdim.

"Sadəcə, ye" - yenə özünə məxsus tərzdə cavabını vermişdi. Bu qədər çətin idi demək? Tərəddütlə çörəyin kənarından dişlədim. Mmm...Çox ləzzətlidi. İndi anlamışdım, bunu sadəcə yeyəndə anlamaq olar.

"Kamil dayı bu işin ustasıdı" - dedi Ayaz gülümsəyərək.

"Hoç şobhom yoxdu" - ağzım dolu olduğu üçün qəribə cümlə alınmışdı. Biraz daha böyük dişlədim çörəyimdən. Mmm...

"Yavaş, Qırmızı, boğulassan"

"Boğulsam qaldırıb dənizə atarsız. Sizin də canınız qurtarar" - qaşları havalandı.

"Sən boyda qızı qaldırım, sonra da belim ağrısın?". Yuh! Öküz, Ayaz!

"Çox fədakarsınız"

"Əmin ol ki, bunu ilk deyən sən deyilsən". İnana bilmirəm! Bu dəqiqə mənlə atışırdı!

"Nə işin var gəlin qızımla?" - deyə Kamil bəy bizə yaxınlaşıb masaya iki ədəd ayran qoydu. Gəlin qızım?! Şükür, dənizin sahilə vuran ləpələrinin səsi ürəyimin döyüntüsünü basdırırdı. Verəcəyi reaksiyanı ölçmək üçün Ayazın üzünü diqqətlə incələdim. Sadəcə yeməklə məşğul idi. Bu sözü necə bu qədər adi qarşılayırdı axı?

Kamil bəy yandakı stulu çəkib əyləşdi.

"Gözəl qızım, bilmirəm bu odun parçası necə sənin kimi zərif xanımın könlünü qazana bilib, ancaq şübhən olmasın ürəyi yumyumuşaqdı" - boğazımda qalan tikəni zorla uddum. Bu adam, həqiqətən, hər şeyi yanlış anlamışdı. Doğurdan, Ayaz ürəyimi qazanıbmı? Yox! yox! Bu mümkün deyil! Ah, Kamil dayı , onun qala divarlarını qıra bilmirdim ki içindəki sarayın möhtəşəmliyinə şahid olum.

"Odun parşçası?" - Ayaz qaşları havalanmış tərzdə bir Kamil dayıya, bir mənə baxırdı. Ağzındakı tikəsini sol tərəfə yığdığı üçün yanağı şişmişdi. Bu vəziyyətdə o qədər şirin görünürdü ki...

"Ancaq inanıram, gəlim qızım, sən bu odunu yonacaqsan" - birdən öskürəyə boğuldum. Kamil dayının uzatdığı ayranı cəld başıma çəkib qida borumda ilişib qalan çörəyi irəli itələdim. Öskürəkdən gözlərim yaşarmışdı.

"Qırmızı, yaxşısan?" - Ayazın narahtlıqla səslənişinə cavab olaraq, sadəcə başımı salladım. Ohh...Nəfəsim kəsilirdi