i sandım.

* * *

"Yenə gəlin" - Kamil dayı ikimizi də bağrına basdı. Yaşlı adam o qədər istiqanlıdı ki, buz torbasını sadəcə o əridə bilir.

"Ayaz, incitmə gəlin qızımı" - qaşlarını çatıb işarə barmağını qarşısında salladı. Ayaz isə sadəcə başını yuxarı-aşağı dalladı. Yaşlı adamı, həqiqətən, sevirdi.

Kamil bəylə sağollaşıb motosikletə doğru irəliləməyə başladıq. Hər addımımda içimdəki həyəcan ikiyə qatlanırdı. Qara kaskı mənə uzatdı. Macəra yenidən başlayırdı..!

* * *

Motosikletdən enib bu dəfə özüm kaskı çıxararaq Ayaza uzatdım. Yenə bir macəranın istəməyərək sonuna gəlmişdik. Əynimdəki, mənə beş ölçü böyük olan pencəyi çıxaracağım zaman əlini qaldırdı.

"Qalsın"

"Axı..."

"Qalsın dedim". Üşüdüyüm üçün yarı yolda dayanıb pencəyini mənə vermişdi. Bu hərəkət mənim üçün o qədər dəyərli idi ki...

"Çox sağolun"

"Nəyə görə?"

"Şey, hər şeyə görə". Niyə hələ də burdaydı?

"Qırmızı, get artıq. Üşüyəssən". Məni düşünürdü?! Çox istidi...!

"Gecəniz xeyrə". Cavab vermədi. Yenidən buz torbasına dönməmiş cəld qaçaraq mənzilə daxil oldum.

Açarı çəkməcənin üzərinə qoyub üzümdə gülümsəmə ilə yataq otağın keçdim. Özümü o qədər xoşbəxt hiss edirdim ki. Bunun tək səbəbi motosiklet macərası və dəniz kənarındakı yemək idi?

Bacardığım qədər ehtiyyatlı davranaraq pencəyi əynimdən çıxarınca Ayazın sərt qoxusu burnuma doldu. Pencəyi biraz daha burnuma yaxınlaşdırıb sərt qoxusunu içimə çəkməyimlə hüceyrələrimə qədər sızıltını hiss etdim. Ah, Ayaz...

Pencəyi səliqə ilə stulun başına keçirib əynimdəki narahat paltarları çıxardım. Üzərimə nazik şortla mayka geyinib mətbəxə keçdim. Qəhvə içmək istəmirdim. Dadlı bir şey istəyirdim. Mmm...Dodaqlarımı yaladım. Meyvə şirəsi!

Budur, beş dəqiqəyə hazır olan meyvə şirəmdən içərək pəncərə kənarına keçdim. İçimdə təsviri qeyri-mümkün olan dinclik var idi. Dəli kimi gülmək gəlirdi içimdən.

Həqiqətən, bu hissi sonuncu dəfə nə zaman yaşamışdım? Yəni mənim xoşbəxtliyim iki xoş söz və davranış idi?