Səbəbi, sadəcə, bu idi? Bu qədər sadə?! Bəs, niyə Sənanla keçirdiyimiz o qədər xoş vaxtda belə hiss etmirdim? Bəs, Nərminin zarafatlarından cana doyduğum zamanlarda niyə? İçimdəki xoşbəxtlikdə əsas rol Ayazınmıydı? Ona olan hisslərimə aydınlıq gətirməli idim. Yoxsa bu təsvirsiz duyğuların içində boğulacaqdım.

* * *

Taksidən enib üzümdə dünəndən qalma gic gülümsəmənin müşahidəsi altında iti addımlarla şirkətə doğru addımlayırdım. Bu səhər o qədər enerji doluydum ki...Uçacaqmışam kimi hiss edirdim. İçəri daxil olub iyirmi-ikinci mərtəbəyə qalxdım. Yenə Ayazla qarşılaşacaqdıq və bu məni o qədər həyəcanlandırırdı ki...

"Suay, gözlə" - Sənanın səsinin eşitməyimlə ayaq saxlayıb geriyə çevrildim.

"Haralardasan? Dünən otağına gəldim yox idin". Ah, ona deməyi unutmuşdum.

"Ayaz bəy layihəyə nəzarət etdiyi üçün, artıq onun otağında çalışıram" - üzündəki cüzi gülümsəmə də yox oldu. Əlini saçlarından keçirib arxaya daradı.

"Buna ehtiyac yox idi"

"Ayaz bəy belə istədi" - üzündə məmnuniyyətsiz ifadə yarandı.

"İnan mənə, Ayazın istədiyi başqa şey var". Bu da nə demək idi? Niyə bir-birlərinə qarşı şifrəli sözlər istifadə edirdilər?

"Anlamadım". Birdən qollarını mənə doladı. Çaşqınlıqla eləcə qaldım. Bu hərəkət də nə idi? Gözlərimi ətrafda gəzdirdim. Şükür, hərə öz işində idi.

"Getməliyəm. Arif bəy məni gözləyir. Hələlik" - deyə qulağıma fısıldayıb yanımdan uzaqlaşdı. Dəhlizin ortasında eləcə qaldım. Heç bir şey anlamamışdım.

Bu vəziyyətin çox üstündə durmayaraq geriyə çevrilib Ayazın otağına yaxınlaşdım. Qapıya vurmaq istəyən zaman açıq olduğunu gördüm. Tərəddütlə içəri addım atdım. Arxası mənə dönük idi.

"Gecikdin" - səsi ürkütcü idi. Həm, mənim gəldiyimi necə anlamışdı? Qolumu qaldırıb saata baxdım. Sadəcə, beş dəqiqə...

"Üzr istəyirəm, bir daha olmaz" - artıq gərilirdim.

"Üzr istəmə, sənə dedikləri elə!" - səsini yüksəldib mənə tərəf çevrildi. Anınca bir addım geriləməli oldum. Qara gözləri qığılcım kimi yanırdı. Bu adama nə olmuşdu