u belə? İki addımda dibimdə dayandı. Yox, yox! Bu dünənki adam deyildi! Elə qorxunc baxırdı ki...

"Bura sənin üçün eşq yaşamaq yeri deyil! Əgər burada qalmaq istəyirsənsə işində məsuliyyətli olacaqsan!" - sanki ayaqlarım yerə yapışdı. Nə eşqindən danışırdı? Başımı qaldırıb bir addım mən də ona doğru atdım. Burun-buruna idik.

"Mən buraya, sadəcə, iş üçün gəlirəm və indiyə kimi heç olmadığım qədər işimdə məsuliyyətliyəm" - yerindən çıxacaqmış kimi atan ürəyimin əksinə gözlərimi bir an olsun gözlərindan ayırmadım.

İstehzayla qaşları havalanınca bu səhər beynimdə istəmsizcə qurduğum xəyallar parçalanıb ayaqlarım altına səpələndi. Qəddar Ayaz qayıtmışdı...

"Demək, məsuliyyətlisən". Nə deməyə çalışırdı? Geriyə çevrilib masaya tərəf irəlilədi. İndi nə edirdi bu adam? Geriyə qayıdıb üstümə atdığı kağız parçalarıyla diksinərək bir addım gerilədim.

"Heç də məsuliyyətli olduğun sayılmaz. Gedib yenidən işlə!". Bir, duyğusuz gözlərinə, bir yerdəki kağız parçalarına baxdım. Axı, bu...? İlahi, məhv etmişdi layihəmi...Yox, yox! Tuta bilmədiyim bir damla yaş çənəmdən süzülüb havadakı əlimə damladı...


Saniyələr öncə şam işığında dönən pərvanə idim, indi isə aşiqi olduğu ovçu tərəfindən yaralanan ceyran. Lakin, bir qəribəlik var idi...Mənim üçün şam da, zalım ovçu da eyni insan