r xeyirxah bir insan..." - sanki heyranlığını ifadə edirdi. Sevgisini bu qədər açıq ifadə etməyi içimə təsvir edəməcəyim qəzəb saçırdı.

"Olduqca soyuq və ən az o qədər ürkütücü bir adam" - dedim hirslə. Sadəcə gülümsədi.

"Və, bunlarla birlikdə əlçatmaz bir Ayaz" - gözlərində heyranlığı görmüşdüm.

"Yoxsa sən..." - içimdəki qəzəbi yox sayaraq eyhamla dilləndim. Nəyi nəzərdə tutduğumu anlamış olacaq ki, anındaca göz bəbəkləri iriləşdi.

"Yox, yox elə bir şey yoxdu. O, sadəcə, mənim həyatımdakı dəyərli insanlardan biridi" - köks ötürdü - "Bəlkədə, yeganəsidi".

"Necə dəyərli?"

"Olduqca dəyərli" - qəhərlənmişdi sanki.

"Anlamadım"

"Suay, mən kənd yerində böyümüşəm. Səndən kiçik olardım. Kasıb ailə idik" - titrək nəfəs aldı - "Tanımadığım biri ilə evləndirmək istədilər" - udqundu. Bu o qədər dəhşətverici bir şeydi ki! Gözləri dolmuşdu. Masa üzərindəki örtüklə oynamağa başladı.

"Mən evlənmək istəmirdim, Suay, oxumaq istəyirdim. Sığınacaq heç kimim yox idi". Necə yəni, o da mı mənim kimi atılmışdı?

"Bəs, ailən?"

"Elə əsl qaçmaq istədiyim ailəm idi. Atam pula görə məni evləndirməyə məcbur edirdi. Anam da kənd qadını, fağır biri idi. Arxamda dura bilmirdi" - dodaqlarına kədər gülümsəməsi qondu - "Məncə durmaq belə istəmirdi. Kim pula yox deyərdi ki?" - gözündən axmaqda olan yaşı əli ilə yox etdi. Kim deyərdi ki, hər hərəkətindən zərafətlik yağan bir xanımın kir pas içində ədalətsizliklə böyüdüyünü. Həqiqətən, həyat hər kəsi bir şey ilə sınayırdı.

"Ordan qaçıb Bakıya gəldim. Çarəsiz qaldım, Suay. Orda mərhəmət yox idi" - sudan bir qurtum içdi. Təsəlli edəcək bir söz deməyə cəht göstərmirdim. Çünki yaşamışdım, bilirdim, bu vəziyyətdə insanın təsəlliyə yox sadəcə dinlənilməyə ehtiyacı olur.

"Çox qəribə təsadüf nəticəsində Ayazla qarşılaşdım. O ürkütücü dediyin adam mənim həyatımı xilas etdi" - heyranlıqla gülümsədi - "Oxutdu, iş verdi". Bütün bunları mənim tanıdığım buz torbası etmişdi? Bəs, onda niyə mənə qarşı bu qədər qəddar idi?! Mən ona