nə etmişdim?!

"Bax" - özünü göstərdi - "Mən onun sayəsində mən oldum. Bütün bunlara Ayazın köməkliyi ilə sahib olmuşam. Yadında, əgər çox çalışmaq varsa, şans bir rol oynamaz demişdin, mən isə tam əksini. Çünki, bu barədə öz həyatımdan təcrübə qazanmışdım" - gözlərimin içinə baxdı.

"Ayaz mənim şansım idi. Əgər qarşıma çıxmasaydı mənim çox çalışmağımın bir nəticəsi olmazdı". İndi anlayırdım. Bütün bunlar o qədər imkansız gəlir ki...İnana bilmirəm! Mən isə nələr düşünmüşdüm. Axmaq idim! Axmaq!

"Nə deyəcəyimi bilmirəm"

"Aramızda düşündüyün kimi bir şey yoxdu. O, mənim şans mələyimdi" - burnunu çəkib gülümsədi - "Hə, hə! Bu söz Ayaza yaraşmasa belə o mənim şans mələyimdi". Bu dəfə mən də gülümsədim. Aradakı gərgin hava dağılarkən, içimdə təsvir edə bilməyəcəyim rahatlıq yaranmışdı. Laləyə qarşı bütün sual işarələrinin yox olmasının verdiyi rahatlıqla masanın üzərindəki əlini tutdum.

"Sənin üçün sevindim" - gülümsədi. Əslində, nə yalan deyim, həyat mənə qarşı o qədər qəddardı ki, başqalarının kədərli həyat hekayələri məni qəhərləndirmirdi.

İki əli ilə gözlərini silib burnunu çəkdi.

"Yaxşı, indi de görüm nə olmuşdu sənə? Bayaqdan qaşqabaqlı halınla iştah zad qoymadın adamda" - dedi zarafatyana. Dərindən nəfəs alıb geriyə söykəndim.

"Mələk" - deyən kimi cəld ağzındakı çəyirdəyi çıxardı.

"Nə çərənlədi yenə o boşboğaz?!". Demək, onu sevməyən yalnız mən deyiləm.

"Ayazdan uzaq durmağımı dedi. Düzü, tələb etdi" - əsəblə geriyə söykəndi.

"Bütün cəsarəti Arif bəydən alır. Yoxsa, Ayaz onu şirkətin qapısından buraxmaz". Nə?! Arif bəy nə əlaqə?!

"Onu Ayazın qucağında görmüşdüm" - gülümsəməsindən bunun heç də yeni bir şey olmadığını anladım.

"Yenə Ayazın qucağına atıb özünü, yəqin ki. Onsuzda şirkətdə işə başlayandan yaxasından düşmək bilmir" - masanın üzərindən mənə doğru əyildi - "Inan mənə Ayazın onu görəcək gözü yoxdu". Bu dəfə gülümsəmə sırası məndə idi. Ayaz sevmədiyi birini özündən uzaq tuta bilmir? Buna səhərə qədər