r gülərdim.

"Şirkətin sahibi katibəyə söz keçirə bilmir?" - səsimə istehza qatdım.

"Dedim axı, Arif bəydən cəsarət alır. Ayazın onu qovmağına Arif bəy icazə vermir". Bu da nə demək idi?

"Axı, niyə?"

"Hə, sənin xəbərin yoxdu"

"Nədən?!"

"Mələk, Arif bəyin qardaşı qızıdı. Qardaşı ölüm ayağında olarkən qızını ona əmanət edib. Mələk də varlı ailənin yeganə qızı olduğu üçün ərköyünlükdə bir nömrədi. Arif bəy də məcbur göz yumur". Qulaqlarıma inana bilmirəm! Bayaqkı cürətkar hərəkətinin səbəbi deməkmbu idi!

"Bəs, onda niyə katibə işləyir?"

"Arif bəy hər şeydə güzəştə gedər, ancaq iş məsələsində yox. Bunu özün də gördün. Əgər pul qazanmaq istəyirsə işləməli və aşağı səviyyədən başlamalı olduğunu dedi" - gülümsədi - "Və, gördüyün kimi hələ də həmin səviyyədə qalıb" - göz vurub rahatlıqla geriyə söykəndi.

"Katibə olaraq bu qədər irəli gedirsə, vəzifəsi qalxanda nə olacaq çox maraqlıdı". Orasını təsəvvür belə etmək istəmirəm!

"Narahat olma, Ayaz onun ipini yığmağı bilər. Həm bilirsən? " - dirsəklərini masaya qoyub azca mənə doğru əyildi - "Ayaz da şirkətin restoranında qarson işləmişdi". Nə?! O eqo küpəsinin qarson işləməsi qeyri-mümkündü!

"Ciddisən?!" - gülümsəyərək başını yuxarı aşağı salladı.

"Bu...bu o qədər". Söz tapa bilmirdim!

"O qədər təsəvvür edilməsi çətindi ki" - tamamladığı cümləmdən onun da öyrənəndə mənim qədər təəccübləndiyini anladım. Ayaz və qarsonluq?! Üzümdəki gic gülümsəməni silə bilmirdim. Bu dağla dərə kimi bir şeydi.

"Ancaq, aramızda qalsın. Kiminsə bu haqda bir söz deməyindən xoşu gəlmir". Aman! Aman! Bir söz deməzkən məni bu qədər incidirsə, desəm nələr olacağını təsəvvür belə etmək istəmirəm.

"Aramızda" - əlimlə ağzımı qıfılladım.

Telefonum çaldığı üçün çantamı əlimə aldım. Böyük qazıntıdan sonra nəhayət ki, tapıb qulağıma götürdüm. Tanımadığım nömrə zəng edirdi.

"Alo?" - tərəddütlə cavabladım.

"Qırmızı, hardasan?". Son anda telefonu əlimdən düşməkdən xilas etmişdim. Ayaz?!

"Mən...yeməkdəyəm".