Qarşıdan nəfəs alış-verişini eşidirdim.

"Gecikmə". Vəə...telefonun qulaqbatırıcı siqnal səsi. Bu qədər idi...Qulağımda telefonla eləcə qaldım. İndi məni gözləyirdi? İçimdə yaranan həyəcanla çantamı əlimə alıb ayağa qalxdım. Lalənin sual dolu baxışları üzərimdə idi.

"Gecikməyək"

"Zəng edən kim idisə üzün saçların rəngdə oldu" - dedi və bic tərzdə gülümsədi.

* * *

İti addımlarla liftə tərəf irəliləyirdim. Ayazın zənginin üstündən, sadəcə on dəqiqə keçmişdi. Doğrusu, nömrəmi necə tapıb deyə düşünmüşdüm, lakin sonra bunun yersiz olduğunu anlamışdım. Şirkət sahibi üçün öz işçisinin nömrəsini tapmaqdan asan nə ola bilərdi ki?
Cəld liftlə yuxarıya qalxdım. Onun qəzəbinə tuş gəlmək ən son istəyəcəyim şey belə deyildi. Ayazın otağına doğru irəliləyərkən Mələyə baxmağı da unutmadım. Yenə yerində yox idi. Maraqlıdı, görəsən, nə baş vermişdi? Qapını döydüm.

"Gir" - cəld içəri daxil oldum. Divanda əyləşmişdi.

"Axır ki, gəlib çıxa bildin" - başını qaldırmadı. Bir dəqiqə, layihəmə nəsə edirdi.

"Siz nə edirsiniz?!" - təşvişlə ona doğru irəlilədim. Karandaşı masaya qoyub başını qaldırdı.

"Gecikmisən, hələ bir məndən nə etdiyimi soruşursan? Sənin etməli olduğunu edirəm". Çaşbaş qalmışdım. Gözlərimi layihədə gəzdirdim. Sadəcə, əksik yerləri düzəltmişdi. Oh...Bir an qorxmuşdum.

"M-ən, sadəcə, elə bildim ki"

"Narahat olma, bu işdə təcrübəm səninkindən kifayət qədər çoxdu". Təəssüflə gözlərimi yerə dikdim.

"Başımın üstündə çox dayanacaqsan? İşinin başına keç". Sözünü ikinci dəfə təkrarlamağa imkan vermədən cəld kresloda əyləşdim. Əslində, o qədər də çox iş qalmamışdı. Nə yalan deyim, əsas olanları çox incəliklə işləmişdi. Bu qədər qaba insan necə bu işi bacarır hələ də anlamamışdım.

"Suay" - anındaca başımı qaldırdım. İlk dəfə idi ki, adımı bu qədər təmkinlə demişdi. Sanki gözlərimiz danışırdı. Niyə səsləmişdi məni? Boğazını təmizlədi.

"Əgər Mələk birdə sənə o tərzdə davransa xəbərim olsun. Ancaq bundan sonra elə bir şey edəcəyini sanmıram".