. Bu da nə demək idi? Ona gününü göstərmişdi? Mən ki ondan bunu istəməmişdim.

"Mən özümü müdafiə edə bilərəm". Heç kimə ehtiyacım yox idi!

"Səndən nə edə bilərsən deyə soruşmadım" - mənə doğru əyildi - "sənə, sadəcə, xəbər ver dedim, Qırmızı"

* * *

Səssiz otaqda mədəmin qurultu səsi əks-səda verdi. Zibilə qalasan! Cəld əlimi mədəmə basdırıb gözlərimi otağın digər küncündə, geniş masa arxasında oturmuş Ayaza çevirdim. Başını gördüyü işdən qaldırmasa da dodaqları yana doğru qıvrılmışdı. Off! Naharda üst-üstə o qədər şey öyrənmişdim ki, yemək yeməyi unutmuşdum. Saata baxdım. Tam iki saat idi ki, dayanmadan işləyirdim. Həm yorulmuşdum, həm də acmışdım. Bəlkə...bəlkə icazə alım? Yox! yox! yenə acılayacaqdı. Ən yaxşısı biraz daha dözüm.

Ayaz ayağa qalxan kimi cəld başımı aşağı endirib işimə geri döndüm. Getdikcə nəfəsini yaxınımda hiss edirdim. Başımın üstündə dayanan kimi əlim-ayağım bir binə dolaşdı. Bu vəziyyətdə necə işləyim axı mən? Çəkil, Ayaz!

"Heç olmazsa yüz-min manat xərcdən xilas olduq" - dedi eyhamla. Yenə söz vururdu! Zirzəmiləri ləğv etdiyim üçün maliyyə cəhətdən irəli düşmüşdük.

"Landşaft üçün Sənan bəydən fikir almalıyam" - yaydığı gərgin havanı ona baxmadan belə hiss edirdim.

"Sənə, Sənan yoxdu demişdim!". Anlamırdım! Sənanla problemi nədi?

"İndi qalx" - anındaca başımı qaldırdım.

"Qalx, gedirik" - dönüb qapıya doğru irəlilədi.

"Hara?" - qapını açıb mənə qısa baxış atdıqdan sonra otaqdan çıxdı. Bu adamı, həqiqətən, anlamıram. Cavab vermə zəhmətinə belə girmədi! Çantamı əlimə alıb arxasınca otaqdan çıxdım. Liftə daxil olmamış ona çata bilmişdim.

"Ayaz bəy, mən evə getməliyəm"

"İş vaxtı olduğunu unutmusan, deyəsən". Bəs onda niyə şirkətdən çıxırdıq? Off! Ac idim mən!

"Axı" - işarə barmağını qaldırınca susmalı oldum. Liftin qapısı açıldı və içəri daxil olduq. Hara gedirdik?! Bu adamın sanki xaricdən görünməyən qala divarları var. Yaxınlaşmaq mümkün deyil. Lalə, həqiqətənmi bu adamdan danışırdı?

Birinci mərtəbədə