ə hamilə qalsaydı o cür kulturnu intimin meyvəsi əminəm ki yox yox aşağısı Albert Eyşteyn olardı.

Axx o qız ətirli bədən. Mən öpdükcə dərisi tük dibləri bilinəcək şəkildə xəfif qabarırdı Və bu onun zövq aldığını bilən mənə də zövq verirdi.

Her gün eyni insan başqa əyləncə idi gündəliyimi dolduran plan.

Bir gün Ailəsi bunu ziyarətə gəldi. Əvvəl qız mənə bu xəbəri verəndə xoş gəliblər desəm də indi ağlıma gələndə Kaş Usama ben Ladenin təyyarəsi bunların təpələrinə düşərdi də gələ bilməzdilər deyirəm.

Əli boş gəldilər. Ama bir xoşbəxtlik dolusu sevdiyimi əllərində apardılar.

Aylarca 24 saatın vur tut cəmi 5 dəqiqəsin danışdıq. Sonra heç o da olmadı.

İller sonra can sıxıntımı bölüşmək üçün özümə facebook açdım. Bezi şeyşuyler paylaşırdım. Bezense şekil.

Ve bir gün Xarici familyalı bir azerbaycan xanımı mene yazdı. "denizim necesen?"
Adımın sonuna mənsubiyyət qoyacaq qədər sadəcə bir nəfərə aid olmuşdum ki o da o idi. (it was she)

Xırda parə yazışmalar, yazandan sonra başqası görər deyə pozuşmalar beynimi də pozmuşdu. Və beynimin pozulan boşluğunu yene pozğun düşüncələr bürüyürdü.

Bakıya gəldi. Əlli min dənə bəhanə etsə də tək səbəbi mən idim.

O artıq evli idi. Hər nə qədər sinəsini paltarsız sinəmdə hiss etmək istəsəm də onun ailəli olduğunu düşünəndə bütün hisslərim geriyə çevrilən film kadrları kimi beynimdən silinirdi.

Daha öncə heç gəlmədiyim bir kafede oturduq. Gözlərində elə bil ışıltı var idi ki üzük düzəldib qaş əvəzi onun gözün qoyub hansı qıza evlilik təklif eləsəm qəbul edərdi.

Yemeyimizi yedik, çayımızı içdik, bir az gəzdik. Keçən iki saatda bəzən eyni anda danışdıq bəzənsə dəqiqələrcə heçnə danışmadıq.

(bu arasa saat 19:19dur. Söhbətə dəxli yoxdu ama qoşa saatlardan xoşum gəlir)

Bakıda sadəcə iki gün qalacaqdı. Anası ilə gəlmişdi. Ev boş deyildi.

Dostumun maşının götürdüm Əmimin vazifəsinə güvəndim və sənədsiz halda qızı götürüb dağütü parkla bayıl arasında köhnə istifadəsiz rabitə qovşağının binasına