Bir zərbəyə daha dözə bilməyəcəkdim, ancaq bir ümid gözləyirdim...
Birdən lift sarsıldı və sonda dayandı. Nə...Nə olmuşdu?! Niyə hərəkət etmirdik?! Təlaşla dəmir qapıya vurmağa başladım.
"Hey!" - bir ümid kiminsə eşitməyi üçün səsləndim. Off! Burdan çıxmalıydım! Daha da bərk vurmağa başladım.
"Açın qapını!" - nəfəsim daralırdı. Yalvarıram hərəkət et!
"Suay, sakit ol" - Ayaz qollarımdan tutdu - "Sən əsirsən"
"Niyə hərəkət etmir, Ayaz?!" - bir köməyi dəyər deyə gözlənti ilə üzünə baxdım. Əlimi boğazıma qoydum. Sanki biri məni boğurdu. Nənəmin yanında olmalıydım...
"Getməliyəm mən! Açılsın..." - sonda bədənim boşalınca dizlərim üstünə düşdüm.
"Yalvarıram açılsın...". Nə olduğunu anlamadan Ayaz qarşımda diz çöküb məni özünə çəkdi.
"Suay, mənə bax" - üzümə yapışmış saçı geriyə atıb iri əliylə üzümü qavradı.
"Getməliyəm..." - gözlərimi bir nöqtəyə zilləmişdim. Artıq nəfəs ala bilmirdim.
"Mənə bax! Üzümə bax, Suay" - başımı qaldırıb üzüylə eyniləşdirdi. Bulanıqlaşmış görünüşdən qara gözlərindəki həyəcanı görmüşdüm.
"Söz verirəm, indi çıxacıq buradan" - alnını alnıma dayadı. O da mənim kimi kəsik-kəsik nəfəs alırdı.
"Yalvarıram...sakitləş indi"

Bir baxışıyla qəlbimi titrədən adam. İndi, bir nəfəs qədər yaxınımda idi. Bir düşmən qədər canımı acıdan adam. İndi, bir sözüylə bütün yaralarımı sarmağa qadir