dayadığım pəncərədən ayırıb hara gəldiyimizi anlamaq üçün gözlərimi ətrafda gəzdirdim. Ucu-bucağı görünməyən dəniz və qayalıqlardan başqa heçnə yox idi.
"Gəl" - dedi Sənan və maşından endi. Mən də arxasınca enib onun yanında irəliləməyə başladım.
"Bura mənim gizli yerimdi" - deyib köks ötürdü. Küləyin inadla dağıtdığı saçımı qulağımın arxasına verdim.
"Artıq deyil" - deməyimlə gülümsədi.
"Heç bir şey sonsuza qədər gizli qalmaz" - dərin nəfəs çəkdi içinə. Böyük qaya parçasının üstündə əyləşdik.
"Özümü yalnız hiss edən də həmişə bura gəlirəm. Bəlkə, sənə gülməli gələcək, ancaq burada dənizlə, qayalarla danışıram, hətta qum dənəcikləriylə belə danışıram" - hələ də gülümsəyirdi. Nədənsə, bu vəziyyət mənə gülməli yox, ağlamalı gəlirdi. Həqiqətən, insan cansızlarla danışacaq qədər yalnız qalarmı? Niyə təəccüblənirdim ki? Heç qalmamışmıydım?
"Niyə səni bu qədər yaxşı anlayıram?" - gözlərimi mavi dənizdən ayırıb ona çevirdim.
"Bəlkə də, həyat bizi eyni səhnədə oynatdığı üçün". Bundan daha yaxşı cavab ola bilməzdi...
"Dənizə deyəcək bir sözün var?" - çaşqınlıqla üzünə baxdım. Dənizlə danışmaq?!
"Şübhən olmasın, o səni hər zaman dinləyər" - dedi cəsarətləndirmək üçün. Bunu heç düşünməmişdim.
"Mən...nə deyə bilərəm ki?"
"Bu dəqiqə içindən gələni de, heç düşünmədən". Eh, içimdən o qədər şey gəlir ki...
"Qorxuram..." - qollarımı bədənimə sardım. Ağlıma ilk gələn bu idi...
"Çox qorxuram..." - sahilə vuran ləpə cılız səsimi basdırmaq istər kimi hər dəfəsində daha da gur səs çıxarmağa cəhd göstərirdi.
"Bir gün, həqiqətən, dənizlə danışacaq qədər çarəsiz olmaqdan qorxuram!" - bu dəfə səsimi yüksəltdim.
"Bir gün yıxılıbda ayağa qalxa bilməməkdən qorxuram..." - yerdəki kiçik daşı dənizə tulladım - "Hisslərimə qalib gələ bilməməkdən qorxuram...!" - içimdəki yanğını söndürmək istircəsinə qışqırdım. Üzümü incələdiyini hiss edirdim.
"O mavi gözlərin yenə ləpəli dənizə döndü" - səsi o qədər sakit idi ki. Gülümsədim...Ləpəli dəniz...Heç suyu durulmadı ki...
"Suay, sənə