ə qorxma deyə bilmərəm. Ancaq qorxuya güc gəlməyinə kömək edə bilərəm" - mənə doğru əyilib gözlərimin içinə baxdı.
"Yanında olmağıma icazə ver". Nə qəribədi...Biri dağıtdarkən digəri düzəltmək istəyir. Nə cavab verəcəkdim? Düzəlmək istəyirəmmi?
"Bir söz deməyə özünü məcbur etmə. Bu sadəcə mənim içimdən gələnlər idi" - dedi və yenidən üzünü dənizə çevirdi.
"İstəsən, Arif bəylə danışaram və yenidən birlikdə işləyərik" - istəmsizcə gülümsədim. İşləməyə nə qalmışdı ki...
"Ehtiyac yoxdu" - anındaca çaşqınlıq dolu baxışlarını üzümdə dikdi.
"Ayazla işləmək istəyirsən?!" - dedi günahlandırıcı tərzdə. Onun adını belə eşitmək istəmirdim!
"Suay, nə qədər istəyirəm susum, ancaq alınmır. Bayaq onun otağından ağlayaraq çıxdığını hələ unutmamışam mən!". Sadəcə dənizi izləyirdim. Həyatın fırtınalarına qarşı necə də öz sakitliyi qoruyur. Bəzən, etirazını bildirmək üçün özünü sahilə vurur, ancaq heç vaxt təslim olmur, insanların əksinə...
"Suay, səninləyəm!"
"Artıq görüləcək bir iş yoxdu". Susdu...Bu dəqiqə gözlərini qırpışdırdığına əminəm.
"Bu...bu nə deməkdi?".
"Layihə, parçalanmış kağız parçalarından ibarətdi". İçimdəki bu sakitliyin səbəbi nədi belə? Axı mən əsəbləşməli idim. Hətta o şirkəti Ayazın başına dağıtmalı idim. Təslimmi oldum artıq həyata?
"Suay, sən nə danışırsan? Nə parçalanması? Kim edib?" - bir nəfəsə bütün sualları sıralamışdı.
"Yoxsa..." - hirslə ayağa qalxıb qarşıma keçdi - "Ayazzz!" - başını yuxarı-aşağı sallamağa başladı.
"Ayaz...! Ayaz...! Bilməliydim!" - küləyin dağıtdığı sarı saçlarını hirslə geriyə daradı.
"Şirkətin sahibi olmaq, ona kiminsə əziyyətini məhv etmək haqqı vermir!" - əlini belinə qoymuş o tərəf bu tərəfə gedirdi. Bir an ayaq saxlayıb mənə tərəf çevrildi.
"Ona həddini bildirəcəm!" - irəliləməyə başlayınca cəld ayağa qalxıb qarşısına keçdim.
"Heç kimlə, heçnə danışmayassan". Ayazla onun üzləşməsi...Ah, bu o qədər ürkütücüdü ki. Hələ də bu mənə görə baş verəcəksə. Qəzəb dolu baxışlarına əhəmiyyət vermədən yenidən qayanın üzərinə