z kənarında gülümsədiyi an gözlərim önündə canlandı. Çoxmu çətin idi həmin insan olmaq? Çoxmu çətin idi gülümsəmək? Hələ də ona bu qədər yaraşırsa...
Artıq mənə qarşı etdiklərinin səbəbini sorğulayacaq vəziyyətdə deyildim. Vacib olan bunları niyə mənə etdiyi deyil, mənə etdikləridi!
Yataqda digər tərəfə çevrildim. İndi nə edəcəkdim? Yenidən davam? Yox! yox! Bu o qədər mənasızdı ki! Off! Tam da beynimlə duyğularımın toqquşduğu yerdəyəm. Ancaq, bir şeyi bilirəm...O da nə olursa olsun Ayazı bir daha bağışlamayacağım...
* * *
Şirkətə daxil olan kimi tanış simalarla ayaqüstü salamlaşıb liftin yolunu tutdum. Artıq qərarımı vermişdim. Bura son gəlişim idi...Bir daha əzilmək, alçalmaq fikrim yoxdu. Nə zaman bu qərarımdan geri dönmək fikrinə düşsəm, Ayazın mənə etdiklərini xatırlayıram. Onda, qərarımın nə qədər doğru olduğunu bir daha anlamış oluram.
Dünən olanlar yaşanmasaydı indi hər şey yaxşı ola bilərdi. Hər nəysə...Sadəcə əsilsiz bəhanələr...
Liftdən enən kimi əvvəlcə Mələyin orda olub-olmadığına baxdım. Həmişəki kimi yox idi...Bir anlıq gözüm Ayazın otağına sataşdı. Qəhvəyi qapı arxasındakı qara zindan...Oranın mənə xatırlatdığı yeganə şey bu idi.
Başımı iki yana sallayıb beynimə icazəsiz sızmaqda olan düşüncələri dağıtdım. Unutmalı idim...!
Addımlarımı Arif bəyin otağına doğru yönəltdim. Nəmlənmiş əlimi qaldırıb şəhadət barmağımla qapıya vurdum.
"Buyurun" - deyə içəridən səs gəlincə əlimi dəstəyə atıb aşağı çəkdim.
İçəri daxil olan kimi görüş mərkəzimə əvvəlcə geniş masa arxasında əyləşmiş Arif bəy girdi. Tam içəri doğru bir addım atırdım ki, gördüyüm buzdan adamla ayaq saxlamalı oldum. Bir cüt qara gözlər başdan aşağı məni süzdü və sonda gözlərimə dolandı. Titrəyən əlimi qapının dəstəyindən ayırmazkən bir anlıq geri qayıtmağı düşündüm. Yavaş-yavaş o baxışların təsiri altına alınırdım.
"Gəl, Suay, orda niyə dayandın" - dedi Arif bəy əli ilə içərini işarə edərək. Çox gərgin idim.
"Əgər...məşğulsunuzsa mən sonra gələrəm" - dedim bir ümid buradan çıxmaq