sözlərinizi açmağa vaxtım yoxdu. Bildiyiniz kimi, sizin məhv etdiyinizi yenidən düzəltməliyəm" - qolumu əlindən xilas edib iti addımlarla liftə doğru irəliləməyə başladım. Son sözlərim layihəyə aid idi yoxsa qəlbimə? Bax, onu anlamamışdım...
Liftin gəlməsi ilə cəld içəri daxil oldum. Ürəyim kilometrələrlə qaçmışam kimi döyünürdü. Gözlərimi qapayıb liftin ağır havasını ciyərlərimə çəkdim. Belə necə davam edəcəkdim? Hara qədər?!

Sənanın otağına yaxınlaşdım. Ona yeni xəbəri vermək üçün gəlmişdim. Buna çox sevinəcəkdi. Qapı açıq olduğundan tərəddütlə bir addım atdım otağın içinə doğru.
"Onu buraxmayacam" - telefonla danışırdı. Arxası mənə dönük olduğundan gəldiyimi hiss etməmişdi.
"Bu vecimə deyil. Nəticəsi nə olursa olsun" - sanki qarşıdakı insanı danlayırdı. Dediklərindən bir şey anlamamışdım. Həm, bu etdiyim düzgün deyildi. İstəmədən belə olsa icazəsiz kimisə dinləməyə haqqım yoxdu.
"Hmm! Hm!" - məni hiss etməsi üçün boğazımdan çıxardığım səslə anındaca çevrildi.
Əli ayağı bir birinə dolaşarkən - "Sonra danışarıq" - deyib telefonu qapadı.
"Suay, xoş gəlmisən" - gülümsəməyə çalışdı - "Çoxdandı buradasan?". Yəqin hər şeyi eşidib eşitmədiyimi öyrənmək istəyirdi. Bu qədər təlaşlanacaq nə vardı ki?
"Yox, indi gəldim. Qapı açıq olduğundan eləcə girdim" - dedim günah işləyən adamlar kimi. Gülümsədi.
"Yaxşı etdin. Gəl, əyləş"
"Çox qalmayacam. Sənə yeni xəbərim var" - anındaca masa arxasından çıxıb qarşıma keçdi.
"Suay, işdən ayrıldığını demə!" - səsi sərt idi. Hər an məni boğa biləcək kimi baxırdı.
"Yox, yox! Elə bir şey yoxdu" - kresloda rahatlıqla əyləşdim. Qaşları havalanmış, çaşqınlıqla məni izləyirdi.
"Əgər köhnə işçinizi..." - masının üzərindəki qələmi barmaqlarım arasında döndürməyə başladım - "öz himayənizə yenidən qəbul etsəniz, təbii ki" - sonda verəcəyi reaksiyanı görmək üçün gözlərimi ona çevirdim. Dodaqları aralanmış vəziyyətdə boş baxışlarla üzümə baxırdı. Nə dediyimi anlamış olacaq ki, qarşımdakı stulda əyləşib mənə doğru əyildi.
"Sən...Sən