n ciddisən?!" - göz bəbəkləri hər an yerindən çıxa bilərdi.
"Əlbəttə"
* * *
Boş dəhlizdə irəliləyirdim. Sənana verdiyim son xəbərdən sonra, bu gün özümə istirahət vermək qərarına gəlmişdim. Nə də olsa bütün günüm boş idi.
Çalan telefonumu çantamdan çıxarıb kimin zəng etdiyinə baxdım. 'Əmir doktor' gördüyüm adla əlim ayağım bir-birinə dolaşdı. Nə olmuşdu axı?! Cəld zəngi cavablayıb qulağıma götürdüm.
"Alo?!"
"Suay xanım, salam" - səsi gərgin idi. Yox! yox!
"Nənəm yaxşıdı?! Nəsə olub?!" - soruşdum təlaşla. Bu ehtimalı ağlımdan belə keçirmək istəmirəm. Titrəyən əlimi ağzıma basdırdım.
"Suay xanım, sakit olun nənənizə bir şey olmayıb". Məni sakitləşdirmək üçün yalan deyirdi! Səsindən hiss etmişdim!
"Xahiş edirəm, gizlətməyin!" - bütün bədənim titrəyirdi. Nəfəsini buraxdığını hiss etdim...
"Bura gəlsəniz yaxşı olar" - dedi və telefonu qapadı. Eləcə, qulağımda telefonla dəhlizin ortasında qaldım. Nə baş verirdi axı?!
Özümü ələ alıb liftə doğru qaçmağa başladım. Nə olar təslim olma, nənəm!
Beş-altı dəfə ard-arda liftin çağırma düyməsinə basdım. Lənətə gələsən! Açıl artıq!
Sonda qərarımı dəyişdirib pilləkənlərə doğru irəliləyəcəyim zaman liftin cingiltili siqnal səsi qulaqlarıma doldu. Geriyə çevrilib liftə daxil olacaqdım ki, gördüyüm mənzərəylə ayaq saxlamalı oldum.
Ayaz və tanımadığım olduqca baxımlı xanım əl-ələ...Ah! Bir bu çatmırdı! Ürəyim hansı birinə dözəcəkdi?!
Nənəmin yanında olmalı idim! Heçnə ondan vecib deyil! Onları yox sayaraq içəri daxil oldum. Arxamda ikisinin varlığını hiss edərkən istər-istəməz gərilirdim. Ayazın qoxusuna qarışmış qadın ətrini demirəm hələ. Bu o qədər iyrəncdi idi ki!
Həqiqətən, artıq gücüm yox idi...Ayaqlarımın daşımaqda çətinlik çəkdiyi bədənimi liftin dəmir divarına dayadım. Həm soyuq idi, həm isti...
"Ayaz, bu gecə bir yerə qaçmaq yoxdu" - qulaq pərdələrimi dəlib keçən incə səslə bədənim qıc olub qaldı. Beyindən vurulmaq buna deyirlər, deyəsən...Sarsıcı belə olsa Ayazın verəcəyi cavab üçün qulaqlarımı şəklədim.