k tibbi yardım edir, belədə də Teymurun adamıdır) yerə yıxılmış Rəşadın meyidini oturacağa qoyan zaman ağacın dibində keçmişiylə fikirə dalan Oqtaya təəssüfləndirici baxaraq: "Ey (Bu vaxt müstəntiq ona tərəf çevrilərək: "Nədi?"- deyə sual verir), ey, ona baxdım, yəni oğluna, nəbzi atır, oğlun ölməyib sənin, sağdır yəni"- sevincli şəkildə söyləyir. Oqtayın göy gözləri kəlləsinə çıxır: "Nə"? Sanki bir anlıq özünü boşluqda hiss edir. O bütün yaralarına rəğmən dəli kimi qaçaraq maşında dərhal oğlunun nəbzini yoxlayır, bu vaxt o ürəyini tutur. Oğlunu bərk qucaqlayaraq ağlayan Oqtay ifadə edilməyəcək dərəcədə çox sevinir, sanki 2-ci dəfə dünyaya gəlirmiş kimi. Bu sanki möcüzənin gerçəkləşməsi, sanki ölünün dirilməsidir, sanki gözlərin gördüyü yalan, sanki inanılmaz bir sehirdir. Əlbət sanki deyil, tanrının qoyduğu ömürdür bu. İstədiyi vaxt alar, istədiyi vaxt verər təbii. Deməli, oğlu ölməyib, sadəcə huşunu itiribmiş. Bütün bu sevinc az öncə əldə edilən qələbədən 10 qat daha artıq oldu onlarçün! Lakin Oqtay yenə də oğlunun buna dözüb-dözəməyəcəyindən çox narahatdır. Ancaq hər nə olursa olsun, bir var yox olduğunu bilmək, bir də var var olacağına inanmaq prinsipi müstəntiqə toxdaq verirdi. Həmçinin, Teymurla yanaşı heyyətin digər üzvləri də bu xəbərə şad oldular. Teymur: "Sənə demişdim bir gün biz qazanacayıq. Bax o gün bu gündür. Bu gündən etibarən artıq hər şey yavaş-yavaş dəyişəcək, daşlar yerinə oturacaq, bunu görəcəksən, Oqtay"- söyləyir. Bu anda nitqinə davam edir: "Cəld çağırın gəlsin bu helikopter. Harda qaldı axı bu? İçində həkimlər də hazır vəziyyətdə olsunlar ki, yaralımız çoxdur. Həm də digərləri arxamızca düşə bilərlər. Bəlkə də artıq düşüblər də"- Teymur. Bir müddətdən sonra Oqtay ona yavaşca yaxınlaşaraq: "Teymur, sənə bu sualı mütləq verməliyəm. Sən mənim yerimi necə tapdın? Imarətə necə gəlib çıxdın"?- sual verir. Teymur dürüstcəsinə cavab verir: "Mən sənin köynəyinin yaxalığını (vorotnikini) düzəldəndə onun boyun hissəsində kiçik cib olduğunu bilib