ə birlikdə rəqs edən insanların arasına qarışdıq.
Ortalıqla o qədər insan var idi ki. Özünü musiqinin ritminə buraxdığın hər an biriylə toqquşurdun.
Birdən, Sənan qolumdan tutub məni özünə çəkdi. Çaşqınlıqla onu izləyirdim. Nə edirdi belə?
"Suay, sənə bir şey deməliyəm". Məkanı titrədən muqisi səsindən onu güclə eşidirdim. Biraz geriyə getmək istədim, ancaq qolumdan tutduğu üçün bu mümkün olmadı. Üzümə vuran nəfəsindən içkili olduğunu anlamağım çox çəkməmişdi.
"Suay, mən..." - sözləri güclə seçirdi - "Mən sənə aşiqəm". Bədənim qurudu sanki. Yox! yox! Bu ola bilməzdi! O mənim rəfiqəmin sevdiyi adamdı...
"İçkilisən, nə dediyini bilmirsən"
"Anlamırsan, Suay! Bunun içkiylə əlaqəsi yoxdu. İlk gördüyüm gündən vurulmuşam sənə!" - içkili nəfəsindən xilas olmaq istərcəsinə üzümü yana çevirdim. Mən ona güvənmişdim! Necə belə sözlər deyə bilərdi axı?!
"Hər şeyi çıxmaza salırsan. Burax qolumu gedim". Özümü yüksəkdən yerə çırpılmış kimi hiss edirdim.
"Onu sevirsən hə?!" - digər əlini də belimə qoyub məni özünə sıxdı. Aman Allahım! Bu da nə idi axı?!
"Ayazı sevirsən! Sənə heç bir dəyər verməyən , səni incidən adamı sevirsən!" - qışqırmasıyla üzümü turşutdum. Artıq səbrim daşırdı!
"Həddini bil, Sənan!". İçkili olmağı, mənə belə davranmaq haqqını vermir!
"Gördüm, Suay! Ona necə baxdığını gördüm!". Sərhəddi aşırdı! Qollarında çırpınmağa başladım. Lənətə gələsən! Çox güclüdü!
"Sənannn!" - musiqinin səsini belə batıran qalın səslə dik atıldım. Ayaz idi bu! Zibilə qalasan! Ürəyim ayaqlarıma axıb töküldü sanki. Rəngli işıqların altında parlayan gözlərində sadəcə bir rəng var idi...Qaranın ürkütücü tonu...
İri addımlarla bizə yaxınlaşdı və qolumdan tutub sərt tərzdə çəkib məni arxasına aldı. İndi, Sənanla üz-üzə idilər...
"Sənə Suaydan uzaq durmağın demişdim!" - sözün əsl mənasında kükrədi. Qızmış buğa kimi burnundan tez-tez nəfəs alıb verirdi. Qolumu buraxması üçün etdiyim bütün çırpınışlar boşa gedirdi.
"Sənin sözünə əməl edəcəyimi sanmışdın?" - dedi Sanan