dodaqlarıdakı bic gülüşlə. Bu...bu qətiyyən mənim tanıdığım Sənan deyildi.
Bir addım daha atdı Ayaz Sənana doğru. İlahi, burun-buruna idilər.
"Ayaz, sakit ol" - həyəcanlı səslənişim qulaqbatırıcı musiqi sədalarına qarışıb yox oldu.
"Səbrimi daşırırsan, Sənan!". Ayazın səsi o qədər ürkütücü idi ki...Qorxudan ürəyim ağzımda atırdı. Yenə çırpındım əlindən çıxmaq üçün. Daha da bərk sıxdı. Off!
"Sakit dur" - od çıxan gözlərini bir anlıq mənə çevirdi sonra, yenidən Sənana tərəf döndü.
"Birdə..." - işarə barmağını Sənanın çiyninə vurdu - "Suaya yaxınlaşmayacaqsan" - səsi o qədər sakit idi ki...Bədənim əsirdi.
"Buna sən qərar verməyəssən". Zibilə qalasan! Heç biri geriyə çəkilmirdi! Özümü bölüşdürülməyən əşya kimi hiss edirdim. Bu o qədər alçaldıcı birşeydi ki!
"Sənan, xahiş edirəm" - bu dəfə Sənana səsləndim çarəsizliklə. Gözlərini Ayazdan ayırıb mənə gülümsədi. Elə həmin an Ayaz daha da arxasına çəkdi məni. Artıq sadəcə onun iri cüssəsini görə bilirdim.
"Heç kim məni ondan uzaq tuta bilməz!" - deyə Sənan digər qolumu tutmağa çalışınca Ayaz yumruğunu üzünə keçirdi.
Anındaca dodaqlarımdan qopan çığırtı ilə qorxuyla üzümü əllərim arasına aldım. İlahi! Dəli olacaqdım! Hər kəs dayanmış dəhşətlə bizi izləyirdi.
Özümü ələ alıb yerə sərilmiş Sənana yaxınlaşmaq istəyirdim ki, Ayaz biləyimdən tutub məni özünə çəkdi.
"Burax!" - qolumu çəkməyə çalışınca daha da bərk sıxdı. Ah! Ağlamaq istəyirdim!
Nəzər nöqtəsi sadəcə Sənan idi. Ona öldürəcək kimi baxırdı. Bu...bu adam çox qorxulu idi...
Bir-iki insanın köməyi ilə Sənan yerində dikəldi. Burnundan axan qanı köynəyinin qoluna silib yenidən gülümsəməyə başladı. Aman allahım! Hər kəs başını itirmişdi!
"Demək, sonda bunu da etdin" - döşəməyə tutunaraq ayağa qalxdı - "Ancaq bu heçnəyi dəyişməyəcək". Bir daha Ayaz onun üstünə getməyə çalışınca əlimi sinəsinə qoydum əngəl olmaq istərcəsinə. Dayandı və başını aşağı əyib qəzəblə qaynayan qara gözlərini mənə dikdi. İlahi, əlimin altındakı bədəni yay kimi gərilmişdi. Sadəcə