gözlərin dərinliyində kül olurdum. Yanmırdım...Sadəcə kül olurdum...!
"Demək susursan" - səsini güclə eşitdim. Mənə yaxınlaşdı və yenidən biləyimdən tutub arxasınca sürüməyə başladı.
"Ayaz!". Daha da bərk sıxdı qolumu. Bu dəqiqə ağlamamaq üçün heç bir səbəbim yox idi.
"Burax, Ayaz!" - qışqırsam da bir fayda etmədi. İti addımlarına ayaqlaşmağa çalışdıqca dikdabanım paltarımın ətəyinə ilişirdi. Yıxılmağım an məsələsiydi.
"İncidirsən məni! Burax! - səslənişim fəryaddan fərqsiz idi. Sanki əşyaymışam kimi məni burdan oraya sürüməsi qürurumu yerlərə sərirdi. Mən bunları yaşayacaq nə günah işləmişdim axı?!
Üzümə təmiz hava dəyincə dərindən nəfəs alıb boşda qalan əlimlə yanağımdan axmaqda olan yaşı sildim. Ətraf qaranlıq, yanımdakı insan ondan da qaranlıq idi...
Həminki lüks avtomobil qarşımızda kükrəyərək dayandı və mən nə olduğunu anlamadan özümü yumşaq oturacaqda əyləşərkən tapdım. Çevrilib aşağı enirdim ki, Ayaz qapını arxamca çırpdı və açarla kilitlədi.
"Ahhh!" - hirslə pəncərəyə vurdum. Niyə axı niyə?!
Ayaz yanımda əyləşincə cəld ona tərfə çevrilib qolundan tutdum.
"Hara gedirik, Ayaz?!". Mənə cavab vermək əvəzinə maşını işə saldı və yola düşdük. Ətraf qaranlıq olduğundan hara getdiyimizi anlamırdım.
Çarəsizliklə geriyə söykənib göz yaşlarımı əlimlə sildim. Lənətə gələsən! Sildikcə çoxalırdı!
"Kəməri tax!" - sonda o ürkütücü səsini eşitmişdim.
"A-yaz"
"Kəməri tax dedim!" - üzünü mənə çevirib qışqırınca dik atıldım. Cəld titrəyən əlimi sağdakı kəmərə uzadıb sola doğru çəkib oyuğa saldım. Artıq qəlbim duracaq vəziyyətdəydi. Nəfəsim daralırdı...Getdikcə elə sürətlənmişdik ki, qarşımıza kiçik cisim çıxsa havaya uçacaqdıq.
"Ayaz yavaş sür" - həyəcanla dillənib qorxuyla arxaya söykəndim. Artıq gözyaşlarım dayanmış içimə başqa qorxu oturmuşdu. Ölüm qorxusu...
"Ayaz yavaş!" - bu dəfə qışqırınca əyləcə basdı. Motordan çıxan ürək ağrıdıcı sürtünmə səsiylə üzümü turşutdum. Son anda kəmər vasitəsilə şüşəyə yapışmaqdan xilas olmuşdum.
Qapını açdı və üzərimə