məni çıxışa doğru yönləndirməsinə ayaqlaşaraq irəliləməyə başladım. Bu dəqiqə, çiynimdəki əlinə o qədər minnət duyurdum ki...Yoxsa, çoxdan döşəməni qucaqlamışdım.
* * *
İçimdə itirmək qorxusunun verdiyi sarsıdıcı hisslə qaçaraq xəstəxana qapısından içəri daxil oldum. Bir anlıq hara gedəcəyimi unudaraq çaşqınlıqla ətrafa baxmağa başladım.
"Suay, buradan" - dedi Sənan pilləkənləri göstərərək. Off! Tamam başımı itirmişdim. Cəld pilləkənlərlə Əmir bəyin oturduğu mərtəbəyə qalxdım. Hər şeyi tam dəqiqliyi ilə, ancaq ondan öyrənə bilərdim.
Otağa çatan kimi xəbərdar edərcəsinə qapıya vurub cavab gözləmədən içəri daxil oldum.
Məni görən kimi gözündəki eynəyi çıxarıb ayağa qalxdı.
"Nənəm...O necədi?!". Bir an belə vaxt itirmək istəmirdim.
"Sakit olun, Suay xanım. Sizə Təranə xanıma bir şey olmadığını demişdim". Məndən necə sakit olmağımı gözləyərdi axı?! Həkim olan o idi mən yox!
"Xahiş edirəm, düzünü deyin!" - dedim ağlamsınaraq.
"Buyurun, əyləşin" - deyə stulu işarə edib özü də əvvəlki yerinə əyləşdi. Məndən fərqli olaraq o qədər təmkinli idi ki...Ah, dəli olacaqdım!
"Suay, gəl otur" - Sənan qolumdan tutaraq stula yönəldib əyləşməyimə kömək etdi.
"Suay xanım, nənənizdə əks təsir müşahidə etmişik" - əllərini qarşısında birləşdirdi.
"Yəni?". Verəcəyi cavabdan qorxsam da bütün diqqətimi ona yönəltdim. Ağzından çıxacaq tək bir hərfi belə qaçırmaq istəmirdim.
"Yəni, bir müddət kimyaterapiyanı dayandırmalı olacağıq. Qandakı dəyərlərin miqdarı lazımi səviyyəyə qaldırıldıqdan sonra yenidən başlayacıq. İlk görüşümüzdə sizə bunu bildirmişdim". Xatırlayırdım...Lənətə gələsən! Bu ehtimalı ağlımdan belə keçirməmişdim!
"Mən...mən nə etməliyəm?!" - dodaqlarında cüzi gülüş əmələ gəldi. Dırdaqlarımı batırdığım əlim sızıldamağa başlamışdı.
"Sizə qalan, sadəcə, sakit olmaqdı. Bu qədər həyəcan və stres keçirdiyiniz zaman nənənizə heç bir köməyiniz dəyməz". O qədər asan olsaydı...
"Bəs, nənəm necə olacaq?!". Ən vacib sualı ən sona niyə saxlamışdım ki?!
"Biz əlimizdən gələni