i edirik. Gerisi Allahın işidi"
"Nənəmi görə bilərəm?". Onun üçün o qədər darıxmışdım ki...Yumşaq əlləri, isti nəfəsi üçün...
"Bəli, ancaq bacardığınız qədər qısa olsun" - cəld başımı təsdiqləyəcək tərzdə salladım. Axır ki, onu görə biləcəkdim!
* * *
Üzərimdə mavi xəstəxana geyimi, nənəmin qaldığı otağın qapısı ilə baxışırdım. Günlər sonra onu görəcəyim üçün çox həyəcanlı idim.
"Gir artıq" - dedi Sənan əlini çiynimə qoyaraq. Həqiqətən, hələ də niyə qapı arxasındaydım onu da bilmirdim. Bəlkə də içimdəki qorxu həyəcana qalib gəldiyi üçün.
Sonda, tapdığım kiçik cəsarət qırıntısı ilə əlimi dəstəyə atıb aşağı çəkdim. Qapı açılan kimi bəyaz rəngin hakim olduğu otaq məni öz ağuşuna aldı. Bu vəziyyəti heç yadırğamadım. Nə də olsa xəstəxana otaqları mənə doğma olmuşdu...
Burun kəmərimi zorlayan preparat iyinə əhəmiyyət vermədən otağa daxil olub qapını arxamca bağladım. Ayağımdakı xəstəxana ayaqqabılarının verdiyi rahatlıqla içəri doğru addımlamağa başladım. Başımı sola döndərməyimlə gözlərim bayaqdan təlaşla axtardığı insanla qarşılaşdı.
Ah, nənəm...Olduğum yerdə qalarkən hıcqırmamaq üçün ağzımı əlimlə qapadım. Geniş yataqda o qədər kiçik qalmışdı ki...Güclüklə qıc olmuş ayaqlarımı hərəkətə gətirib yatağa doğru addımladım.
Baş ucunda dayanıb gözlərimi bədənində gəzdirdim. Onu son gördüyümdən bəri o qədər zəifləmişdi ki. Məni hiss etmiş olacaq ki, göz qapaqlarını ağır-ağır araladı. Əvvəlcə göyərmiş incə dodaqlarına gülüşün kölgəsi qondu, sonra xırıltılı nəfəs aldı.
"Gözəl...qızım". Ah, bu səs...göz bəbəklərim göynəyirdi. Cəld əyilib yataqdakı yumşaq əlindən öpdüm.
"Gözəl nənəm..." - bir daha öpdüm. Səhər duran kimi onun o gül üzünü görmək üçün o qədər darıxmışdım ki...Ağladığımı bilməsin deyə göz yaşlarımı əynimdəki mavi geyimin qollarına sildim.
"Yaxşı olacaqsan, bilirəm mən" - üzünə sığal çəkdim. Özümü buna inandırmaq istəyirdim.
"Son görüşümüzdən bu yana yaman gözəlləşmisən" - dedim aradakı gərgin havanı dağıtmaq üçün. Gülmək istəyən zaman üzünü turşutdu.