Ah! Qəlbimə xəncər saldılar sanki. Canı ağrımışdı...
* * *
İstəməyərək belə olsa nənəmdən ayrılmışdım. Nə qədər çox yanında qalsam, o qədər onun üçün təhlükəli idi.
"Suay, gəl" - Sənan qolumdan tutaraq məni söykəndiyim divardan ayırıb yandakı stula əyləşməyimə kömək etdi.
Bədənimi daşıyacaq vəziyyətdə deyildim. Yanağımı yandıraraq süzülən göz yaşlarım sildikcə daha da çoxalırdı.
Başımı əllərim arasına aldım. Mən sarsılmaqdan yorulmuşdum, həyat məni sarsmaqdan yorulmamışdı...
"Al, bunu iç. Sakitləşərsən" - başımı qaldırıb bir Sənana, bir əlindəki su butulkasına baxdım. Bu mənzərə mənə Ayazla yaşadıqlarımızı xatırlatdı. O da mənə tam da bu vəziyyətdə ikən su almışdı. Nə qəribədi...Üstündən çox az zaman keçməsinə baxmayaraq, mənə bir ömür keçmiş kimi gəlirdi...
"Suay?" - Sənan qarşımda əl sallayınca düşüncələrimi bir araya topladım. Uzatdığı suyu əlimə alıb bir qurtum içdim. İçimdəki alovu söndürmək istərcəsinə bir qurtum daha içdim. Lənətə gələsən! Alovun sönməsi bir yana, sanki benzin tökürmüşəm kimi daha da şiddətlə alovlanırdı.
Üzərimdəki xəstəxana geyimini dəyişmiş Sənanla birlikdə çıxışa doğru irəliləyirdik. Hərdən, ayaqlarım mənə oyun oynayır, idarəmdən çıxırdı.
Şükür, yıxılıb bir yerimi əzmədən maşına gəlib çatmışdıq. Qapını açmaq üçün əlimi dəstəyə atıb özümə tərəf çəkdim, ancaq açılmadı. Bir daha cəhd göstərdim. Zibilə qalasan! Yenə açılmadı! Qapı o qədər ağır gəlmişdi ki mənə...Bu dəqiqə, dəli kimi ağlamaq hissi basırdı. Bu qədərmi gücsüz düşmüşdüm?!
"Hey, nə oldu yenə sənə?" - deyə Sənan avtomobilin ətrafında dönüb mənə yaxınlaşdı. Əvvəlcə üzümü əlləri arasına aldı, sonra yanağımdan axmaqda olan duzlu suyu sildi.
"Yenə niyə ləpələndi o dənizlərin?" - istər- istəməz gülümsədim.
"Çünki güclü fırtına qopur" - kiçik qəhqəhə atdım. Həm ağlamaq, həm gülmək. Həqiqətən, başımı itirmişdim.
"Nəyə gülürsən?" - bu dəfə o da gülürdü. Daha da yüksəkdən gülməyə başladım.
"Hey!" - qaşlarını çatdı. Cavab olaraq çiyinlərimi çəkməyimlə o da qəhqəhə ataraq