q mənə qoşuldu.
* * *
Evə gələn kimi ilk işim duş alıb üzərimə rahat paltar geyinmək oldu. Böyük səylərdən sonra Sənanı yalnız qalmağıma razı sala bilmişdim. Onun haqqını ömrüm boyunca ödəyə bilməzdim. Mənə o qədər kömək olmuşdu ki...
Saata 18:00 idi. Yaz olduğu üçün hava hələ qaralmamışdı. Ancaq mənim əsnəməkdən çənəm düşəcək vəziyyətdəydi. Bu gün şirkətdən çıxmaqda ikən nələr düşünmüşdüm. İstəmsizcə gülümsədim. Guya boş vaxtım olduğu üçün özümə zaman ayıracaqdım. Hıh, indi isə tək bacardığım ölümcül yuxuya dirənməkdi.
Sonda dayana bilməyib sarsaq addımlarla nənəmin otağına doğru irəliləməyə başladım. Taxta qapını aralayan kimi nənəmin qoxusu ciyərlərimə doldu. Canım nənəm...Otağı hələ də özü kimi qoxarkən, cılız bədəni boğucu dərman iyi ilə örtülmüşdü.
Pəncərə kənarındakı çarpayıya yaxınlaşdım. Üzərindəki ədyalı kənara çəkib onun yerinə öz yorğun bədənimi sərdim. Burnumu yumşaq yastığa basdırıb nənəmin qoxusunu içimə çəkməyə başladım. Ohh...dinclik...
* * *
Beyin hüceyrələrimi dağıtmaqda olan gur səslə gözlərimi aralamaq məcburiyyətində qaldım. Off! Bu da nədi axı?! Bir dəqiqə, bura mənim otağım olmadığına əminəm! Məkan qavramını itirdiyim üçün boş baxışlarımı otaqda gəzdirdim. Ah, təbii ki! Hər şeyi xatırlayan kimi durmaq bilməyən səsi aydınlaşdırmaq üçün yerimdə dikəldim.
"Off!" - beynimdən sərt ağrının qopmasıyla əlimi həmin yerə basdırdım. Çox az yatmışdım. Hava hələ də işıqlı idi. Artıq səs dayanılmaz vəziyyətə gəldiyindən hirslə ayağa qalxdım. Hansısa vəhşi qapını sındırmağa and içmişdi.
"Nə qırırsan qa-"
"Susi!" - qapını açan kimi boğazıma dolanan qollarla qurudakı balıq kimi çırpınmağa başladım.
"Nərmin b-oğuluramm!" - özümdən ayırmağa çalışdım. Nə fayda!
"Necəsən, gözəlim?" - sonda qollarından xilas ola bilmişdim. Dərin nəfəs çəkdim içimə.
"Boğulmaqdan xilas olan insan kimi" - bezginliklə gözlərimi süzdüm - "Bəs, sən?"
"Xilas edici kimi" - istər-istəməz gülümsədim. Bizim qızın aşıb-daşan məntiq anlayışı...
"Axşam vaxtı xeyir ola? Mən