ş xilasedici qrupu...
Nə az, nə çox tam səkkiz yaşında idik. Yayın cırhacır istisində evdə qala bilmədiyimizə görə nənəm bizi dənizə gətirmişdi. Bu istidə yalnız dəniz suyu bizə dəva ola bilərdi.
Nərminlə mən dəniz kənarında yaş qum üzərində qalalar düzəldir, nənəm isə dənizdən on metr kənarda həsir üzərində uzanmış, bir an belə bizi gözündən qoymurdu. Ah, onun qoruma sevgisi...
"Sən bu tərəfdən başla" - dedim Nərmini yönləndirmək üçün. Qurduğu qalalar yenə dayanıqlı olmadığı üçün dağılır, bərabərində mənimkiləri də özüylə aparırdı.
"Niyə mənim qurduqlarım səninki kimi güclü olmur?! Mənə də düzəlt!" - deyə Nərmin mızmızlanıb qollarını qoynunda birləşdirdi. Bu hərəkəti elə həmin vaxtdan ona yadigar qalmışdı. Nə zaman dara düşsə, günahı başqasında görüb məsuliyyəti öz üzərindən atardı.
"Sənə palçıqdan düzəlt deyirəm, sən gedib qum gətirirsən. Ona görə aşır". Sözlərimə qarşı alt dodağını qabağa uzadıb çiyinlərini çəkdi. Eyni şeyi neçə dəfə deməyimə baxmayaraq yenə də öz bildiyini edirdi.
Birdən, başımda hiss etdiyim soyuq ağırlıqla əlimdəki vedrəni kənara qoydum. Yanağımdan ağır-ağır süzülən şeyin nə olduğunu anlamaq üçün əlimi üzərinə qoyub geriyə çəkdim. Və...Gördüyüm şeylə sahili inlədən çığırtı vurmağım bir oldu.
"İndi bizim kimi oldu" - dedi kiçik oğlan dostuna və mırıq dişlərini göstərəcək tərzdə gülümsədi. İlahi, sırf saçlarım qırmızıdı deyə başıma bir vedrə palçıq boşaltmışdı.
______________________________
Keçmişin xoşagələn xatirələri beynimə dolarkən istər-istəməz gülümsədim. Necə də qayğısız günlər idi...Ən böyük acımızı gözlərimizdən iki damla tökərkən yox edə bilirdik...
Sonda, ağlıma gələn düşüncəylə yenidən ciddi vəziyyət aldım. Bu gülünc vəziyyəti başqasına danışdı deyə Nərminə gününü göstərməli idim!
Kiçik addımlarla ona doğru irəlilədikcə qəhvəyi gözlərindəki məsum baxışlar qorxuyla iriləşməyə başlayırdı. Ah, onu ürkütməyi necə də sevirdim...
"Sən öldün" - sakitcə Nərminin görəcəyi tərzdə dodaqlarımı oynatdım. Əvvəlcə qaşları havalandı