əməliyyata-özlüyündə bu əməliyyata “pulsuz oxu” əməliyyatı da demək olardı - məruz qalırdı.

Köşkdən beş-altı qəzeti alıb beş altı saatlığa oxuyurdun, qəzetləri qaytaranda isə bir qəzetin pulunu verirdin. Azərbaycanda bir çox qəzetlərin əməkdaşları gündəlik mətbuatla məhz bu cür tanış olurdular.

Sonra isə bu qəzetlərin baş redaktorları başqa qəzetlərə çox vaxt da elə öz qəzetlərinə müsahibə verib “qəzet oxunmur, qəzet alan yoxdur” deyirdilər.

Quşdilixanəmirkülsoyuğu adlı bir yazıçının “Aağğğbaaağğğ” romanını götürüb vərəqlədi. Kitabın redaktoru ABŞ prezidenti Corc Buş idi. Kitabı yerinə qoyub avtomatlara tərəf yeridi. Avtomatlardan əvvəl polislərin yanından keçməli idi. Dəfələrlə fikir vermişdi, polislər ancaq qəşəng qızları saxlayırdılar.

Qız qəşəng deyildisə lap metroya nar yeşiyi ilə girsə də heç kimin onunla işi olmazdı.

Seymur Baycan adlı bir köşə yazarı yorulmadan yazırdı ki, vağzal itləri itlərin bomjlarıdır. Metro polisi də yol polislərinin yanında bomj kimi bir şey idi.

Kartında gediş haqqı az olmalı idi. Divardakı sayğaca kartını yaxınlaşdırdı: “Gediş qalığınız 0”. Bu sözləri görüb növbəyə dayandı. Bakı metrosunda təmassız kart sistemi yeni işə düşmüşdü.

Amma bu sistemi bütövlükdə işə salmaq mümkün deyildi. Metro kassalarının qarşısında həmişə əlində 5 və 10 qəpik tutan adamlar görmək olardı. Onlar kartlarına gediş haqqı yükləyənlərdən xahiş edirdilər ki, pulu alıb onları da elekton avtomatlardan keçirtsinlər.

Elektron avtomatlar əvvəlki mexaniki avtomatlara nisbətən xeyli liberal idi. Mexaniki avtomatlar jeton atmamış keçəndə adamı buraxsalar da yaxşı bir zərbəni də yaddan çıxartmırdılar.

Təmassız kartlarla yaxşı biznes quran adamlar peyda olmuşdu. Eləsi olurdu ki, adamlardan 10, 50 qəpik alıb onları avtomatlardan keçirdirdilər.

Sonra isə yenidən kassanın yanına qayıdırdılar.

Belələrini çöx görmüşdüm. Təmassız kartlar ölkəni başına götürmüş on minlərlə sərxoş üçün son ümid yeri olmuşdu. Kart üçün qoyulan