n depozit iki manat idi. Kartı qaytarıb bu depoziti geri almaq olardı.

İki manata isə iki ucuz araq eləyirdi. Bir sözlə, hamı təmassız kart sisteminin işə düşməsindən razı idi.

Metropolitenin rəisi Tağı Əhmədov təmassız kartların satışından yarım milyon dollar qazanc götürmüşdü. Belə ki, hər bir kartın maya dəyəri 1 manatdan da aşağı idi. Bu barədə mətbuat da dəfələrlə yazmışdı. “Məqam” gənclər hərəkatının lideri Emin Hüseynov Tağı Əhmədovu məhkəməyə verməyə hazırlaşırdı.

Emin Hüseynovun Azadlıq radiosuna bildirdiyinə görə “hamının ucdantutma kart almağa məcbur edilməsi istehlakçı hüquqlarının pozulması idi”.

Bundan başqa metrolarda quraşdırılan televizorlarda, ölkə başçısının yazıçı, şair, müğənni və meyxanaçıları təltif etmə mərasimləri göstərilirdi. “Məqam”ın bir başqa iddiası da metro televizorları ilə bağlı idi.

Məqam tələb edirdi ki, dərhal metro televiziyalarından bu kadrlar yığışdırılsın, ya da bu televiziyalarda müxalifət-iqtidar balansı təmin edilsin.

Axır vaxtlar bu televizorlarda ümumiyyətlə heç bir şey göstərmirdilər. Kart sistemi isə pis işləmirdi. Bundan başqa kart sistemi paytaxt ilə əyalət arasında yeni bir bariyer də yaratmışdı. Ayda-ildə bir dəfə sevgililəri ya da dostları hansısa təsadüflə Bakıya gələn əyalət cavanları bu sistemin mahiyyətini hələ də başa düşə bilməmişdilər.

Uzun illərdir metroda gediş qiyməti dəyişməz qalırdı, köhnə pulla 250 manat, yeni pulla 5 qəpik. Onlar da bunu belə bilirdilər, amma heç cür başa düşmürdülər ki, kart üçün iki manatı niyə verməlidirlər.

Əlbəttə ki, problem heç də pulla bağlı deyildi, onların bir çox hallarda pulları olurdu. Çünki Bakıya getməyə bir neçə ay əvvəlcədən hazırlıq görürdülər, yeni paltar, ayaqqabı alır, səfərdən bir gün qabaq isə saçlarını kəsdirirdilər.

Onlar elə bilirdilər ki, onlardan kart depoziti üçün istənilən iki manat fırıldaqdır, kassirlər onları avam bilib aldadır.

Belələrini əsasən yay aylarında görmək olurdu, çünki qəbul imtahanları yayda