işlədiyim restoranda müştəriyə bozbaş aparanda ürəyim bulanırdı. Fahişələrlə yatmayacağım haqqında dostuma dedim. O, inanmadı. Düz də elədi.

Çünki elə bu söhbətdən iki gün sonra otağın qapısını kəsdirib mənim qurtarmağımı gözləməli oldu.

Özüm özümə inanmayandan sonra başqaları mənə necə inansın? Bozbaşa tətbiq etdiyim embarqo haqqında heç kimə heç nə deməmişdim.

Camaatın başı ANS-in “Meyxana şou”suna qarışmışdı. Heç kimi iyrəndirmək istəmirdim.

Giydirmə müğənnilərə bozbaş deyilməsi ümumiyyətlə məni bozbaşdan iyrəndirdi.

Bilmirəm, mənə elə gəlirdi, ya da doğrudan da belə idi, amma bu söhbətdən sonra tam qərara gəlmişdim ki, bozbaş müğənnilər ucuz fahişələrə oxşayır.

Amma indi fahişə qadınlarla demək olar ki, olmurdum. “Araz” şadlıq evində ofisiant işləyirdim. Bura ümidsizlikdən gəlmişdim.

İş tapmaq ümidim tükənmişdi. Müstəqil mətbuat getdikcə daha ağır vəziyyətə düşürdü. 14 il idi ki, qəzetlər eyni qiymətə satılırdı.

Axırda məcbur olub qiyməti qaldırdılar. Satışlar bir xeyli də aşağı düşdü. Qəzetlər öz yazarlarına qonarar verə bilmirdi.

Jurnalist tikintidə daş atan fəhlədən dəfələrlə az pul alırdı. Düzdür, fəhlələrin atdıqları daşların altında qaldıqları da olurdu.

Elə 2007-ci ilin avqust ayında Murtuza Muxtarov küçəsində tikintisi başa çatmamış uçan binanın altından Fövqəladə Hallar nazirliyinin əməkdaşları 25 meyid çıxartdılar.

Jurnalistlər daş altında qalmasalar da tez-tez onları tutub içəri basırdılar. Daş da olmasa armatur altında qalan oğullar var idi.

Axırda buranı tapdım və qaldım. “Araz”ı deyirəm. Burda çoxlu içmək olardı. Elə hər yerdə içmək olar.

Amma burda pulsuz içki var idi. Hər toydan sonra artıq qalan yeməklərdən və araqlardan süfrə düzəldib içirdik. Mən içəndən sonra ətrafımda kimin olduğunu unuduram.

Dəhşətli dərəcədə çox amma kifayət qədər ağıllı danışıram. Süfrədəki sağlıqlara və söhbətlərə qulaq asmır, elə hey içirdim. Amma ağzım açılanda məni dayandırmaq çox çətin iş idi. İnsafən, uşaqlar