daha yazmıram.

-Niyə?

-Sən oxumadığına görə.

-Elə eləmə də. Oxuyanlar da olur axı.

-Var idi. Özü də lap çox. Amma pul verən yox idi. Adam olurdu ki, səni görürdü, deyirdi kişi adamsan, əla yazırsan, amma əlini cibinə salıb bir yüzlük çıxartmırdı. İmkanları olmasa ummaram axı. İmkanları var idi, amma mənim manyaklığımdan həzz alırdı.

-Sən manyaksan ki?

-Heç nəyin düzəlməyəcəyini bilə-bilə yazmaq bəs nədir? Bəzən elə radikal yazı yazırdım ki, evə getmək istəmirdim. Elə redaksiyada yatıb qalırdım.

-Doğrudan? Bəs sonra necə oldu?

-Heç nə. Bizi binamızdan çıxartdılar.

-Yenə də yazdın?

-Hə yazdım.

-Bəs onda gecə harda qalırdın?

-Qəzeti küçədə çıxartmırdıq ki? Eh, mən də adam tapmışam e danışmağa.

-Mənə deyirsən?

-Yox, əşşi. Öz-özümə danışıram.

-Danış da, sonra nə oldu?

-Heç nə olmadı. Bir gün çıxıb getdim və bir də qayıtmadım.

-Demədilər qayıt?

-Dedilər. Nazim demişkən, “geriye dönmeği sevmem”.

-Faytonçu Nazim? Mahnısı var elə?

-Yox, yox, elə mahnısı yoxdur. Səninlə ancaq yataqda özü də ispanca danışmaq olar.

-Axı mən ispanca bilmirəm.

-Elə mən də bilmirəm.

-Məni dolayırsan?

-Allah eləməsin.

-Allah eləməsə də bəndə eləyər.

-Mən bəndədən çox universumun bir hissəsi və dünya vətəndaşıyam. Kant kimi.

-Sən nə deyirsən e. Heç nə başa düşmürəm axı.

-İnsan xoşbəxt olana qədər xoşbəxt olmur.

Bu sözləri deyib gülümsədim. Mənası olmayan axmaq sözləri çox sevirəm. Adamı pis vəziyyətdən qurtarır. Sözü deyirsən, qarşındakı da gözünü döyür. Söhbətin axarı pozulur. O da gülümsədi.

Hüseynə də qız gəldi. Arıq, sarışın qız idi. Ən azı valideynlərindən biri rus olmalı idi. Üzümü Ramiləyə tutub dedim:

-Çıxaq?

-Bir kokteyl içək, çıxaq.

-Kokteyl neçəyədir?

-6 manata.

-Pulunu verərəm.

“Yox”, bunu Hüseynin qızı dedi, “susamışam”. Sonra da günahkarcasına gülümsədi. Axmaqlığım tutdu yenə:

-Heç kim günahkar deyil, nə ana, nə uşaq, nə də sement.

Bu sözü bitirməmiş