ş gördüm Hüseynin qızı qəribə-qəribə mənə baxır. Axır ki, axmaqlamağımın əsl səbəbini açıb dedim:

-Bir az içmişəm, danışığımı bilmirəm.

-Yox, elə deyil. Siz çox maraqlı danışırsınız. Sizə qulaq asıram.

-Onda danışım. Ürəyiniz darıxırsa eroin iyləyib şəhərə çıxın, qızlardan Çe Gevara küçəsini soruşun, soruşun ki, Elmlər Akademiyasının qarşısındakı fəvvarə saat neçədə vurmağa başlayır?

Rast gəldiyiniz hər qocaya pislik eləyin, lap sözlə olsa belə. Ayaqqabılarınızı çıxarıb ağacların başına tullayın, bəlkə orda qalıb bir quşa yuva olar.

Hər halda o quş sizdən daha önəmlidir, ən azı insanların əsəblərini poza bilmir. Yerdən daş götürüb maşınlara atın, amma qabaq və arxa şüşələrinə.

Çünki yan şüşələrdən uşaqlar baxır.

-Siz yazıçısınız?

-İyirmi yaşda mənim kimilər üçün gələcəyi parlaq deyirlər. Otuz yaşda deyirlər ki, istedadlıdır. Qırx yaşda dahi deyirlər.

Əlli yaşı keçəndə “onun da vaxtı olub” deyirlər. Altmış yaşdan sonra “o hələ sağdır” deyirlər. İndi mənə də gələcəyi parlaq deyirlər. Amma sizə səmimi deyirəm.

Sizi maraqlandıra bilirəmsə altmış yaşımda mənim adım gələndə “bu hələ ölməyib deyəcəklər?”.

Cavab isə yüz faiz, “ölüb” olacaq. Kimiləri “gəbərib” də deyə bilər. Bu daha yaxşıdır. Çünki deməli hələ də kimlərisə əsəbiləşdirə bilirəm.

Kokteyllər gəldi. Stəkanı əlimə alıb susdum. NLP kitablarında oxumuşam. Yerə baxıb susmaq insana əzici kədər gətirir.

Bu mənə indi çox lazım idi. Boşboğazlığım özümü də yormuşdu. Mən kefim aşağı olanda danışa bilmirəm.

Səssizcə kokteyləri udumladıq. Saçlarımla altı gözün tələsikliyini hiss elədim.

Başımı qaldırdım. Hamı stəkanı içib mənə baxırdı.”Meşə saçlarını geriyə darayan dünyanın bir az arsız olduğunu bilirəm”. Bu sözləri Ramilənin üzünə birnəfəsə deyib ayağa qalxdım.

Hüseynə baxıb gözümlə qarsonu göstərdim. Hüseyn ayağa qalxdı. Mən də qızlarla çölə çıxdım.

Havaya keçən kimin sərxoşluğum keçdi. Pilləkənlərdən düşüb taksiyə tərəf gedirdik. Hər yanımda biri. Siqaret