a marağım qalmışdı.

Hər şeyi mənə danışdı. Bir gün parkda oturanda əlini qızın paltarıının altından bədəninə salıb.

Qız etiraz edib, bunun da əli dinc durmayıb. Bunun üstündə də savaşıblar. Bax belə. Bəlkə də düz demirdi.

Amma axı cümlələri yalan ola bilməzdi. “Ayrılmışıq düzdür, amma alışmışdım ona, cib telefonum kimi, sevimli köynəyim kimi, ona görə çətindir mənə”. Pis oğlan deyildi. Ləzgi idi. Qəbələnin Qəmərbanu kəndindən gəlmişdi.

Qəribə adı da vardı: Qibləli. Hamıdan güclü olsa da heç kimlə savaşmazdı. Yataqxanada qalırdı.

Aspirantların yataqxanasında. Ondan əvvəl onun otağında şərqşünaslıq fakultəsinin magistri qalmışdı.

İndi Elmlər Akademiyasının aspiranturasına girmişdi. İndi gəlib otağı ondan almaq istəyirdi.

Gecələr gəlib dava salırdı. Belə otaqları min dollara qaçqınlara satırdılar. Həmkarlar Təşkilatından ona pulsuz yemək kuponu verirdilər.

Dərsdən icazə alıb yemək yeməyə gedirdi. Uşaqlar hardansa bilirdilər ki, Münasib ancaq “qreçka” yeyir.

Gələn kimi uşaqlar ardıcıllıqla ona “nuş olsun” deyirdilər. 24 nəfər “nuş olsun” deyirdi, biri də o birisinin sözünü kəsmirdi. Bütün bu işlər dəqiqə yarımın içində baş verirdi.

Söhbət bununla qurtarsaydı nə vardı ki.. Cavid adında bir qrup yoldaşımız vardı.

Bir gün “Təbiətşünaslığın fəlsəfi problemləri” dərsində Münasib yeməkdən qayıtdı.

Cavid üzünü ona tutub dedi: “Belə bir siyasi sual: Qreçka yeyib mitinqə getmək olarmı?”. Qızdan ayrılandan sonra qız özünə bir oğlan da tapdı.

Münasib bir dəfə az qala bu oğlanı eşşək kimi döyəcəkdi. Qısqanclığa görə yox.

Oğlan bir gün Münasibə yaxınlaşıb soruşmuşdu ki, qıza bir şey eləməmisən? Heç bilmədim Münasibə hardan gəlib ilişdim.

Hə, Ramilənin paltarının altına soxduğum barmaq məni çox uzaqlara apardı.

Bu dərdə düşmədən əvvəl heç bilməzdim barmaqların bu qədər uzun, söhbətlərin tükənməz olduğunu. Barmaqlarımın narın tüklərə toxunması xatirə lentlərimi kəsdi.

O tüklər daha dərin və tez-tez kəsilsəydi xatirə