lentləri kəsilməzdi. Ax, əclaf Jillette.

Aralığa salıb Hüseynin qızının adını soruşum. Ayıbdır, dörd dəfədir adına “Hüseynin qızı” deyirəm. Bəlkə də heç atasının adı Hüseyn deyil.

- Adınız nədir?

-İradə, amma dostlar “İra” deyirlər.

-Lap yaxşı. Mən də İra deyərəm.

Maşın gəlib bir hasarın qabağında dayandı. Hamı maşından düşdü. İra qabağa düşüb ordakı oğlanlardan birinə yaxınlaşdı:

-Yer var?

-Bütün yerlər doludur.

-Bizə bir yer tap də.

-Hardan tapım? Bir az gözləyin, olacaq.

Plasstmas stullarda oturduq. Mən susurdum. Hüseyn də. İra dil boğaza qoymadan danışırdı.

Samir adlı bir oğlanla Zaqatalaya getməyindən, dünən barda düşən davaya görə Azadın ondan üzr istəməyindən, Elmarın pul xərcləyən olmasından, Elnurun gicliyindən danışdı. Yan stolda bir türk oturmuşdu.

Abini görən kimi bildim ki, kamyon şoferidir. Belələrini AzTV-də tez-tez göstərirlər. Bar basılmağı haqqında kadrlar efirə gedəndə onları görmək olar.

Sakitcə kameraya baxıb ciddi-ciddi dururlar. Elə bil elçilikdə qız istəyib cavab gözləyirlər.

Kamyon şoferləri haqqında Türkiyədə çoxlu lətifə var. Biri belədir: Bir alim meymunun genlərini dəyişdirib onun insandan bala doğmasına müvəffəq olur. Lakin genləri dəyişilən meymunla cinsi əlaqədə olmağa adam tapılmır.

Bu iş üçün 10 min dollar vəd olunsa da heç kim bu işi görmək istəmir. Axırda bir kamyon şoferini tapırlar. Ona şərtləri deyirlər.

O da razılaşır, amma bir şərtlə. Pulu hissə-hissə vermək şərtiylə. Elə bilir ki, pulu bu verməlidir.

Onlar haqqında çoxlu mahnılar da var. “Şöför isem günahım ne?”. Kamyon şoferləri adətən maşında yatır və on gün qalıb xarab olmayan çörək yeyirlər. O çörəkdən bir dəfə yemişəm.

Dadsız çörəkdir. Amma bir dəfə Balakəndə Azpetrolun kafesində yemək yeyəndə bir kamyon şoferi ilə tanış oldum. Kafe çox balaca idi, cəmi dörd stol tuturdu.

Yer yox idi. Şoferi stolumuza dəvət elədim. Ordan-burdan danışdıq. Nəsə yerinə düşdü, Nazımden bir misra dedim.

Gərək ki,