r mənə dözürdülər. Bunun səbəbi ancaq hörmət deyildi.

Danışanda kifayət qədər intellektual danışdığımdan onlar da xeyli şey öyrənirdilər.

Eləsi olurdu ki, mən danışanda kağıza qeyd edib kağızı da ağ köynəklərinin üst cibinə-öz telefon nömrələri yazılmış kağızlardan dolub-daşan ciblərinə-qoyurdular.

Bir də “Araz” şadlıq evində kifayət qədər pulsuz qadın tapmaq olurdu.

Başqa ofisiantlar kimi nömrəmi salfetkaya yazıb qızın qabağına qoymurdum. Buna ehtiyacım yox idi. Mənimlə tanış olan qızlar deyirdilər ki, sənin çox ağıllı gözlərin var.

Yazı-pozudan təmiz ayrılmışdım. Yoxsa insanın oxuduğu kitabların gözlərindən necə göründüyü haqda bir yekə yazı yazardım. Mənim üçün ən gözəl qız ən rahat ələ keçirdiyim qız idi.

Bir qızı isə hətta mənə anası təklif eləmişdi. “Qızımın səndən xoşu gəlir” demişdi.

Sonra qız hava almaq bəhanəsi ilə çölə çıxdı və telefon nömrəsini mənə verdi. Üç dəfə görüşdük və ayrıldıq. Ancaq anal sekslə məşğul olduq.

Qız bakirə idi. Bəkarətini gələcək ərinə saxlamışdı. Mən isə “Xalq” qəzetinin bölgə müxbiri olmağa razı olardım, onun əri olmağa yox. Özü də bunu istəmirdi. Qızı deyirəm.

Qızı heç minetə də razı sala bilmirdim. Anal seksə qarşı xüsusi bir antipatiyam yox idi. Amma seksdə heç olmasa seksdə tam azad olmaq istəyirdim. Mən alman filosofu Ştirnerin “yarımçıq azadlıq olmur” fikri ilə tam razıyam.

O qədər razıyam ki, Ştirneri şəxsən tanısaydım onunla bir dəfə araq arxasında oturar, şərəfinə sağlıq deyib “Maks təkcə bu sözlərə görə sən dahisən” sözləri ilə tostu başlayardım.

Qızla ayrılmaq elə də çətin olmadı. İki dəfə zənginə cavab vermədim, üçüncü dəfə isə “indi işim var sonra zəng edərsən” deyib telefonu bağladım.

Ona pislik elədiyimi düşünmürəm. Hətta yaxşılıq eləmişdim.

Özü bunu heç vaxt başa düşməyəcəkdi. Məni sevmək istəyirdi. Bəlkə də sevirdi.

Amma mənim üçün sevgi ölkədə keçən ay nə qədər iş yerinin açılması kimi boş bir şey idi. Onun üçün nakam bir sevgi əhvalatı düzəltmişdim.