Azərbaycanlı qızlar bunsuz evlənə bilmirdilər.

Onların gərək mütləq nakam sevgiləri ola. Ərləri bunları döyüb çarpayının altına salanda “filankəs mənim ərim olsaydı heç vaxt belə eləməzdi” kimi bir təsəlliləri ola.

Ərləri ilə yeganə və dəyişməz pozisyonda sevişəndə ürəklərində sevişdikləri bir nakamları ola. Bunlar belədirlər. Nakam sevgi varsa iş düzəldi.

Bu barədə çox yaza bilərəm. Amma gecənin bu kilidli vaxtı axmaq adamlara baş qoşmaq istəmirəm.

Bu gün də işdən çıxıb evə gəldim. Olduqca axmaq bir toy idi.

Azərbaycan Tamadalar Birliyinin icraçı direktoru olan şair Ağavəli Gürzənin səsi hələ də beynimdə guruldayırdı. Siqaret qutumu əsgər patrondaşını yoxlayan kimi yoxlayıb heç hara dönmədən birbaş bloka girdim.

Kirayə qaldığım evdəki üstünə “Kent” yazılan hörmətli külqabı heç vaxt boş olmazdı.

Burda siqaret qutuları boşaldıqdan sonra ikinci ömürlərini yaşayır və bu ömür xalqa həsr olunurdu. Özü də bu ömür xeyli uzun çəkirdi.

Çünki xalq ona bağışlanan ömürlərə heç vaxt borclu qalmır, öz ömründən kəsib bağışlanan ömrə calayırdı. Boş siqaret qutusu isə növbəti siqaret qutusunun şəhidlərinə xiyaban olurdu. Külqabı nadir hallarda funksional olardı.

Evdə həmişə 5-6 şəhidlər xiyabanı tapılardı. Açarı çıxarıb qapını açdım. Siqaret yandırdım. Məkanı dəyişən kimi siqaret yandırmaq adətimdir. Özümü çarpayıya atıb yatdım.

Səhər yuxudan ayılanda saata baxmadım. Məncə də sizə yuxudan saat neçədə qalxmağım maraqlı deyil.

İçinizdə beləsi varsa o da mırta deyir. Nə veclərinə. Çoxu heç yazdığımı bura qədər oxumayacaq. Neftçilər metrosunun yaxınlığında olan “Turan” kafesinə getdim.

Azərbaycan xalqı puç olan xəyallarını kafe və restoran adlarında əbədiləşdirir. Xingəl sifariş verdim. Kimsə “Azadlıq” qəzetini stolun üstündə unudub getmişdi. Qəzeti açıb baxdım.

Əvvəlcə kiçik informasiyaları oxudum. Xingəl gəldi, qəzeti kənara qoyub yeməyə girişdim, Yeməyi qurtarıb qəzeti götürdüm. Çay istədim. “Azadlıq” qəzetinin baş yazarı Qənimət