Amma namaz qılmağını istəməzdim.

-Nəyə görə?

-İnsanın ən böyük xoşbəxtliyi seçə bilməsidir. Bu gün bir şeylə günün xoş keçir, sabah başqa şeylə. Amma dinlə seçimlər başa çatır. Dini seçənin daha seçimi olmur. Hər şeyi sənin yerinə seçirlər.

-Mən bilmirəm. Mən heç nə bilmirəm.

-Elədir. Namaza başlayanlar heç nə bilmirlər.

Daha bir insan itirilirdi. Din neçə qızı əlimdən almışdı. Hələ ilk yataqdan sonra ona və seksə tövbə edənlər olmuşdu. Qəzeti şalvarının arxa cibinə qoyub küçəboyu yeriməyə başladım. Yanından “sevgisi doğrular” iki-iki keçirdi. Qabağına “Tənha ürək” yazılan Qazeli saxlatdım. İçəridə adam az idi. Keçib orta yerlərin birində oturdum. Qarşı skamyada bir oğlan oturmuşdu. Yerimi rahatlayıb qəzeti əlimə almamış oğlan üzünü arxaya çevirib danışmağa başladı:

-Allah sizin hamınızın canını sağ eləsin. Mən özüm yatıb, çıxmışam. İndi danışmaq istəmirəm. Uzun söhbətdir. O gün Razindən 28-ə gedirdim. Məni yaman döydülər. Meyidimə çırpdılar. Yerə yıxıb, təpiklədilər. Yaman döydülər məni. Amma mən də pis eləmədim. Birinə nətər vurdumsa yerindən dura bilmədi. Sifəti açıldı. Amma öz aramızdır, məni də yaman döydülər.

Oğlan sözlərinə qurtarıb başını aşağı saldı. Əliylə yemişi göyə qaldırdı. Marketlərdə satılan üstündə kalqotkaya oxşayan örtük olan ispan yemişi idi.

- Yemişdi bu. Almışam, evdə yeyəcəm. Əla yemişdir.

Bu sözü deyib qurtarmamış barmağı yemişə girdi. Yemişin bir tərəfi çürük idi. Oğlan kefini pozmadı:

-Yemişdi də, çürüyüb. Əsas odu ki, insan çürüməsin. Yemişin çürüyün düzəltmək olmaz. Amma insanın çürüyünü düzəltmək olar.

Bu sözləri deyib pəncərədən çölə baxdı:

-Allah hamınızın canını sağ eləsin. Mən düşürəm. Yemişim də çürük çıxdı.


Axmaq adamlar həmişə məni tapırdı.

Sahil metrosunun yaxınlığında avtobusdan düşdüm. Sahilə gələndə həmişə siqaret qutum dolu olurdu.

Burda siqaret başqa yerlərdən baha idi. Xəsis olmasam da bir şeyi dəyərindən baha almağı sevmirdim. “Çay evi”nin qabağından keçib, “Sahil”