baxirdim,bezen ise bagcaya qoyurdu. Zerifeye geldikde o da aile heyati qurub ayri evde yashayirdi. Mene geldikde ise yene de her shey eyni idi, deyishmeyen yanmish uzumle yene de etrafda gezerken ya insanlarin “yaziq” baxishinin hedefine cevrilirdim, ya da “iyrenclik” abidesine. Qelben bu meni incitsede oyreshmishdim. En azindan evin icinde her kes menimle mehriban idi. papa bir qeder pul toplamishdi, lakin menim uzume bir emeliyyat yox bir nece emeliyyat lazim idi. ona gore men hele bir xeyli vaxtda gozlemeli idim, duzunu desem artiq gozlemeye umidim de yox idi.
Bu il azadin da 7 yashi tamam olmushdu. Artiq o mektebli idi. sentyabra yaxin maqazinlari gezib ona paltar, canta defterler almishdim. Her saticinin da baxishi eyni idi…..”yaziq”
Butun bunlar meni tamamile heyatdan elimi uzmeye vadar edirdi. Yenede dayanirdim, bilmirem bu guc mene hardan gelirdi. Azadi mektebe men aparacaqdim, cunki mama da ozune ish tapib ishleyirdi. Yene de azadin “mamasi” men idim. Seher tez durub azaddan da besh beter men heyecanli idim, ushagin paltarlarini utuleyib yatagin ustune qoydum, azadi oyandirib yemeyimiz yedik. Korpe ushaqlar kimi onu geyindirib mektebe yollandiq. Mektebden iceri kecene kimi her kes mene baxirdi. Ushaqlar qorxmishcasina, boyukler ise “adam yeyen”gormushcesine. Ozumu sixib hec kime fikir vermeden azadin sinfine dogru irelileyirdim. Nehayet ki, uzun dehlizin sonundaki otaga catib qardashimin uzunden opub onu iceri oturdum. Icerideki ushaqlarin elecede muellimenin baxishi hec de digerlerinden ferqlenmirdi.
Yol boyu yene gozlerim dolsada aglamayacagima soz vermishdim. Eve catan kimi ise ele qapidaca yere cokub aglamaga bashladim. Artiq yorulmushdum bele yashamaqdan. Defelerle ozume qesd etmeyi dushunurdum. Amma Allahin verdiyi cana qiymaq gunahdir. Mecbur taleyimle barishmali olurdum.
Gunler kecirdi, azadi her gun mektebe aparanda evvel onun hevesli oldugunu gorsemde son zamanlar bikef hali nezerimden yayinmamishdi. Defelerle “ne olub?”, “niye belesen?”,