en azindan bir evin icinde bir-birimizi basha dushen iki insan ola bilerik.
Dayanmadan danishsamda, goz yashlarimda dayanmadan axirdi. Bashimi ashagi dikdim,Selim ise qashlarini duyunleyib, baxishlarini bir noqteye dikmishdi. Men danishib bitirdikden sonra, o bir qeder susub danishmaga bashladi:
-men kobudluq eledim, bilirem. Amma menimde xasiyyetim budur. Bagishla meni. Eger istemesen… eger istemesen menimle yashamagi, bir muddet sonra ayrila bilersen. Yeni ayrilariq. Teqsirgah da men olaram. Amma sen aglama Medine
Men bashimi qaldirib onun uzune baxdim. Uzundeki mimikaya bir ad vere bilmirdim. Basha dushmedim, o heyfislenirdi, ya cetinlik cekirdi mene bu sozleri demekde. Amma ne sebeb idi bilmirem, o mene qishqirarken aglimdan “boshanmaq” fikri kecsede tez ozumden uzaqlashdirmishdim bu fikri. Amma Selimin agzindan eshitmek menim yenice cucermeye bashlamish xeyallarimi da tapdalayib mehv etmishdi. Selim sozlerini bitirib otagi terk eledi. Yene mehv olmush xeyallarimla bash basha qalmishdim. Men boshanmaq istemirdim. Bu sozu eshitmek bele meni oldurmeye bes edirdi. Bilmirem niye amma men “erciyezimden”ayri qalmaq istemirdim. Sebebini bilmirdim, amma qorxum var idi…. Sevmek qorxusu. Onu her gorende bedenimde titreme yaranirdi. Heyecandan butun bedenim buz kesirdi. Hemishe kitablarda oxuyurdum. Ashiq sevdiyini gordukde bele hallar kecirirdi, yeni men selimi sevirdim? Yox… ola bilmez. Men onu hec tanimiram duz emelli, nece seve bilerem axi? Sadece …. Sadece…..
Bu “sadece” sozune cavab tapa bilmemishdim. Yene fikirlerimden meni telefon zengi ayiltdi, bu defe zeng eden Zerife idi. Esebleshirdim bu zanglere.
-alo eshidirem zerife
-az, qudurmusan, ere gedenden “eshidirem zerife” olduq ?! hemishe haycan deyirdin-deyib gulmeye bashladi.
-bashim agriyir bir az,ne olmushdu?
-hec ne zeng eledim ki, gorum necesen?
-yaxshiyam,
-mama narahat olub sene gore
-narahat olmasin, her shey yaxshidir.
-yaxshi, bilirsen 3 gun so…
-bilirem, bilirem
-hm, yaxshi sag ol.