ə zərər verməsinə imkan vermiyəcəm
Nəzrin sadəcə səssiz dayanır.
Rövşən. Bax istəsən sənə heç nə etmərəm əlimi belə vurmaram. Yetərki aglama
Nəzrin bu sözə bənd imiş kimi Rövşənə sarılır. Rövşən Nəzrinin hərəkətindən heç nə anlamasada ona qarşılıq verib bəmbərk özünə sıxır.
Nəzrin. (Ürəyində ) mən artıq bəxtimə razı olmuşam. Sənin adını daşıyıram artıq ya sənin qadının oldum ya olmadım nə fərqi onsuzda mən bədbəxtəm artıq. Mən bədbəxtəm amma heç olmasa sən bədbəxt olma)
Rövşən Nəzrini özündən kənarlaşdıraraq Nəzrinin gözlərinə diqqətlə baxır. Ehmalca Nəzrinə yaxınlaşır. Nəzrin Rövşənin nəfəsini üzündə hiss edir. Qorxu bütün bədənini əhatə edir. Rövşən yavaşca öz dodaqlarını Nəzrinin incə dodaqlarına toxundurur. Onu öpməyə başlayır. Bəmbərk özünə sıxıb qoxusunu içinə çəkir.
Yarım saat sonra.
Rövşən saruçkasını geyindikdən sonra Nəzrinə yaxınlaşıb əliylə aşagı dikilən başını yuxarı qaldıraraq əlləri arasına alır üzünü. Nəzrinin alnından öpərək pıçıltıyla " artıq mənimsən mənim qadınım namusumsan" deyib otagı tərk edir.
Nəzrin Rövşənin otaqdan çıxmasıyla bütün baxışlarını çarpayıda kı qan ləkəsinə yönəldir. Gözlərindən axan damlalar və bəxtsiz gəlinin işarəsi olan ləkə...
Qəfil uşagın aglamagıyla Nəzrin xəyallardan ayrılıb cəld beşiyə yaxınlaşır oglunu qucagına alaraq sakitləşdirməyə çalışır.
Nəzrin. Aglama gözəl balam aglama. Ananın bəxtinə