dözülməzdi ki...Ciyərlərim yanırdı.
"Həyatda çətinlik çəkdiyimiz hər an bizim imtahanımızdı deyərdin. Mənim imtahanım nə uzun çəkdi, nənəm!"
Soyuqda qızarmış əllərimlə gözyaşlarımı sildim dayandırmaq istərcəsinə. Bütün yaşanılanların ağırlığı ulğumum üzərində oturmuşdu sanki. Zorluqla udqundum...
"Dəyişdim...Çox dəyişdim...". Soyuqdan donmağa üz tutmuş burnumu çəkdim.
"Sənə o q-ədər ehtiyacım var ki. O yumşaq əllərinlə başıma sığal çəkməyinə...Q-ızım deməyinə". Yenidən hıçqırınca titrəyən alt dodağımı dişlərim arasına aldım. Dayana bilmirdim! Lənətə gələsən! Bu o qədər ağırdı ki...!
"Ancaq sən narahat olma...Bir daha sənin qızını heç kim incidə bilməyəcək". Yanağımda buzlamış duzlu göz yaşını sildim...
"Heç kim!"
Onun yumşaq, dən düşmüş saçlarına sığal çəkmək istər kimi əlimi adının yazıldığı soyuq mərmər üzərində gəzdirdim.
Təmiz idi...Üzümü minnətlə Əmirə tərəf çevirdim. Bu onun işiydi. Onun hər həftə bura gəlib dua oxutdurduğunu bilirdim. Xədicə demişdi. Özünü nənəmin ölümündə günahkar hiss edirdi.
"Çox sağol". Gülümsədi. Ağıllı adam idi. Nəyi nəzərdə tutduğumu anlamışdı. Buna özünü məcbur hiss etməməsini deməyimə baxmayaraq məni dinləmirdi.
Əlini çiynimə qoydu.
"Gedək artıq, donacaqsan". Başımı yuxarı-aşağı salladım.
"Yenə gələcəm, nənəm. Darıxma sən". Son dəfə dodaqlarımı soyuq mərmərə basdırıb ayağa qalxdım.
Əmirin çiynimə sardığı qoluna minnət duyaraq kələ-kötür yolda irəliləməyə başladıq.
Yaşadıqca öyrəndim mən, yaşadıqca öyrənəcəklərimin çox olacağını...Heç zaman buna dayana bilmərəm deməməyi öyrəndim. Çünki, ondan daha betərlərinə dayandığımı gördüm mən. Bəzən ağaca tutunmuş yeganə budaq oldum, bəzən küləyin amansızca ləcəklərini sovurub apardığı çiçək. Lakin bir şeyi öyrəndim mən. Ya həyatın qarşına çıxardığı bütün çətinliklərə arsızca gülüb keçəcəksən, ya da səni iliyinə qədər sızıldatmağına ölənə qədər