eləcə otağımdan görünən yarpaqları tökülmüş heybətli ağacı izlədim.
Artıq qış fəsli yaxınlaşmış, hava soyumağa üz tutmuşdu. Təbii, Kanadada ilin on-iki ayı soyuq idi...
Əynimdəki, tərdən nəmlənmiş gecə paltarım üzərimdə quruyunca istər-istəməz bədənim titrəməyə başlayırdı.
Ağır hərəkətlərlə ayağa qalxdım. Hamam otağına keçib, üzərimdəki paltarı çıxararaq özümü isti suyun hakimiyyətinə təslim etdim.
Suyun istiliyi içimdəki buzlaqları əritməyə qadirmiş kimi bədənimi qızdırmağa çalışırdı.
Kənardakı şampunu götürüb saçımı şampunladıqdan sonra, qıvraq hərəkətlə bədənimi sabunladım.
Sonda, durulanıb dəsmala büründüm və yenidən yataq otağına qayıtdım. Üzərimə yol üçün hazırladığım yun, boğazlı bəyaz köynəyimlə qalın şalvar geyindim.
Indi, özümü daha yaxşı hiss edirdim.
Aynanın qarşısına keçib, artıq çiyinlərimdən olan qırmızı saçlarımı daramağa qoyuldum. Necə də sevirdim uzun vəziyyətini...
Yaşadıqlarımdan ən böyük payı saçlarım almışdı. Keçmişi xatırladan hər şeyi silib atmaq istəyimə ilk öncə onlar təslim olmuşdu. Düşünmədən qıymışdım gözəlim saçlarıma...
Cəld başımı iki yana salladım. Yenə hər fürsətdə beynimə dolmağa başlayırdı keçmişin sızıldayan xatirələri...
Son əşyamı da çamadana yerləşdirib ağzını kip bağladım. Artıq getməyə hazır idim hər şeyin başladığı şəhərə...
Telefonu əlimə alıb həmişəki nömrəni yığdım.
"Alo?". Arxadan xışıltılı səs gəlirdi.
"Hər şey hazırdı?"
"Hər şey danışdığımız kimidi"
"Heç bir tərslik olmasın". Nəfəsini buraxdığını hiss etdim.
"Narahat olma, gəlirsən?" - tərəddütlə soruşdu.
"Sabah axşama orada olacam". Son sözümü də deyib telefonu qapadım. Söhbət uzandıqca çoxalan suallar içərisində boğulurdum.
Üzərimə qara paltomu geyinib kiçik çantamı boynumdan keçirdim. Qapının kənarındakı çamadanı da götürüb çıxarkən son dəfə çevrilib aylardı mənə yoldaşlıq edən evimə baxdım.
Mənlə birlikdə nələrə şahid olmuşdu bu ev...Anbaan həyata yenidən dönməyimə...
Hələ bu divarlar...Səhərə qədər baxışdığımız anlar olmuşdu. Nələri