i paylaşmışdım onunla...Əgər bu evin dili olsaydı roman yazardı...'Suayın çırpınışları' adlı ürəkdağlayıcı roman...
Evdən çıxan zaman gördüyüm ilk taksiyə əyləşdim. Getməmişdən əvvəl atamgillə sağollaşmalı idim.
Nə qədər istəsələr də onlarla qalmağı qəbul etməmişdim. Çünki qorxurdum...Heç bir şey yaşanmamış kimi atamı bağışlamaqdan çox qorxurdum...
Özüm üçün kiçik, şirin bir ev tutmuşdum. Şəhərdən uzaq sakit bir yerdə. Rahat işim də var idi. Evimdə rəsm dərsi deyirdim. Beləcə həm yalnız qalıb geridə qoyduqlarımı düşünmürdüm, həm də pul qazanırdım. Nə qədər memarlıqla bağlı təklif gəlsə də qəbul etməmişdim. Vaxtımın çoxunu o iş üçün ayırırdım. Əsas geriyə qayıtma səbəbim üçün...
Taksi dayanınca pulu ödəyib qarşıdakı kiçik həyət evinə doğru irəliləməyə başladım. Burada qaldığım altı ay müddətində bu evə, sadəcə, üçüncü gəlişim idi.
Həyətin kiçik taxta qapısını itələyib içəri daxil oldum. Dəmir qapıya yaxınlaşıb işarə barmağımı kənardakı zəng düyməsinə basdırdım.
Çox keçməmiş qapı açıldı və boğazıma incə qollar dolandı.
"Canım mənim" - boyun girintisindən öpdüm. Onu necə də sevirdim...Mənim kiçik bacım. Hə! hə! Mənim bacım! Atamın ikinci ailəsindən olan yeganə qızı, Sarah! Məni atıb atalıq etdiyi digər qızı...
Qollarını boynumdan ayırıb geriyə çəkildi. Əvvəlcə yanımdakı çamadana sonra mənə baxdı. Gözləri buğlanmağa başlamışdı artıq.
"Heyy" - üzünü əllərim arasına aldım - "Ağlamaq yoxdu". Yenə qollarını boğazıma doladı. Ah, gözəlim mənim...
"G-etməsən olmaz?" - səsi titrəmişdi. Kiçik bədənini özümdən ayırıb çiyinlərindən tutdum.
"Bunu sənlə danışmışdıq axı, gözəlim". Sarı saçlarına sığal çəkdim. Dodaqlarını büzdü. Ağlamamaq üçün dirənirdi.
"Sarah, who came? (Sarah, kim gəldi?)" - deyə Emily xanım içəridən səslənərək əlində dəsmalla yan otaqdan çıxdı.
Məni görən kimi əvvəlcə qaşları havalandı, sonra həminki xoş gülümsəməsini qondurdu dodaqlarına.
"Suay! Xoş gəlmisən" - dedi və məni qolları arasına aldı. Bu qadını çox sevirdim. Bir ana qayğısını nənəmdən