sonra onda görmüşdüm.
Bir-birimizdən ayrılınca atamla göz-gözə gəldik. Qapının pərvazına söykənmiş qaşları çatılı vəziyyətdə bir mənə, bir yanımdakı çamadana baxırdı.
"Xoş gəlmisən, qızım". Cavab olaraq sadəcə başımı salladım. Səsi sevgi dolu olsa da mənə yaxınlaşmaq üçün heç bir həmlə etmədi. Belə olmasını ilk gündən mən istəmişdim. Yersiz sevgiyə ehtiyacım yox idi. Nə edə bilərdim axı?! İçimdəki gözü yaşlı kiçik qız uşağı hələ də onu bağışlaya bilmir.
Araya çökən bu səssizlik əslində o qədər şey ifadə edir ki...Sanki fəryadlarımız danışırdı...Kim ata istəməz ki. Kim arxasında söykənəcək dağ, ağlayacaq güclü qollar istəməz ki...Bu adamı ona görə bağışlaya bilmirəm. Məni bütün bunlardan məhrum etdiyi üçün!
Sonda, araya çökən sükutu Emily xanımın incə səsi pozdu.
"İçəri gəl" - dedi yenidən gülümsəyərək. Bu qadına gülmək necə də yaraşır...
"Xeyr, mən sadəcə getməmişdən qabaq sizi görüb, sağollaşmaq istədim". Təəssüflə gözlərimə baxdı.
"Qızım, getmək istədiyindən əminsən?" - yenə atamın xırıltılı səsi eşidildi. Bu sualı artıq neçənci dəfədir ki, verirdi.
"Hər şey hazırdı. Axşam təyyarə qalxacaq"
"Suay, mən səni çox sevdi. Biraz daha qal" - Emily xanımın qırıq ləhçəsinə bir anlıq gülümsədim. Eh, bu qadın necə də böyük ürəyə sahibdi. Məni doğma anam istəməzkən o yoldaşının atdığı qızını sevir. Həyat...
"Hər şey üçün çox sağolun. Mənə öz qızınız kimi qayğı göstərdiniz. Haqqınızı heç zaman ödəyə bilmərəm, ancaq getməliyəm. Mənim həyatım oradadı". Biraz daha qalsam ağlayacaqdım. Getməli idim...Yarım qoyduqlarım tamamlanmaq üçün məni gözləyirdi....
"Suay, yenə gələcək hə?" - deyə Sarah soruşdu üzümə gözlənti ilə baxaraq. Əyilib qırmızı yanağını sıxdım.
"Bəlkə sən gəldin". Yalandan bu qədər nifrət edərkən ona bunu edə bilməzdim.
Bura, kimsəni sevməyəcək və bağlanmayacam deyə özümə söz verərək gəlmişdim. Ancaq bu sözümü Sarah mənə pozdurmuşdu. Onu necə sevməmək olar axı? Yeddi yaşlı kiçik ifritə...!
* * *
Toronto'nun Dikson-Roud küçəsi boyunca aeroport